dinsdag 12 januari 2010

Plagiaatvete tussen Marie Darrieussecq en Camille Laurens laait hevig op

De Franse literaire wereld kijkt dezer dagen met verstomming naar een opgelaaid plagiaatdispuut tussen de twee bestsellerauteurs Marie Darrieussecq en Camille Laurens. Twee jaar nadat ze elkaar in de haren vlogen, komen beiden gelijktijdig met een boek over de affaire en zetten ze hun bittere stellingenoorlog verder.
Ooit behoorden Marie Darrieussecq (40) en Camille Laurens (52) tot hetzelfde Parijse uitgevershuis P.O.L. Maar in de zomer van 2007 raakten ze betrokken in een onverkwikkelijk literair gevecht onder de gordel, met verstrekkende gevolgen. Laurens, bekend voor fijnzinnige romans over de liefde, beschuldigde Darrieussecq er toen van dat ze in haar roman Tom est Mort ‘psychisch plagiaat’ had gepleegd op haar roman Philippe (1995), waarin zij de dood van haar pasgeboren zoontje had geëvoceerd. Darrieussecqs boek handelde eveneens over de rouw na het overlijden van een zoon, maar was pure fictie en allerminst autobiografisch. "Terwijl ik Tom est Mort las, had ik het gevoel dat het boek was geschreven in mijn kamer, met de kont op mijn stoel, zich wentelend in mijn bed van verdriet”, zo raasde Laurens. “Marie Darrieussecq heeft zichzelf bij mij uitgenodigd, als een kraker". Laurens benadrukte dat zij wel degelijk de dood van een kind had meegemaakt en Darrieussecq niet. Had zij dan niet meer recht om erover te schrijven? De verbouwereerde Darrieussecq sprak van “een hatelijke aanval, bedoeld om haar als schrijver te doden”. Want mocht een romancière zich de dood van een kind dan niet verbeelden?

Twee jaar na de feiten kunnen de schrijfsters kennelijk nog altijd elkaars bloed drinken en ontspint zich een nieuwe aflevering van het emotionele steekspel. Tot ieders verbazing publiceerde Darrieussecq zojuist Rapport de police, een tractaat over plagiaat, waarmee ze “haar schrijverseer wil herstellen”. Daarin herhaalt ze dat Laurens haar met de aantijging van plagiaat “symbolisch wilde vermoorden.” Ze telde uit dat slechts een zinnetje in Tom est mort en Philippe hetzelfde zijn. Volgens Darrieussecq zit achter elke plagiaatclaim trouwens “de wens om geplagieerd te worden.” Darrieussecq, die ook psycho-analyste is, zegt dat Laurens’ aanval ingegeven was door jaloezie op haar, omdat zij jonger is, meer boeken verkocht en meer aandacht kreeg. Ze vergelijkt uitgeverij P.O.L. met een familie. “Laurens wilde alle broers en zussen elimineren, om zelf de favoriete van de vader (de uitgever) te worden.” Tragisch genoeg koos uitgever Paul Otchakovsky-Laurens partij voor Darrieussecq en wilde hij Laurens niet langer in zijn fonds. Op haar beurt komt Laurens deze week bij haar nieuwe uitgever Gallimard met een schot voor de boeg: de roman Romance nerveuse. Daarin haalt ze nauwelijks verhuld uit naar haar voormalige uitgever en naar Darrieussecq. Ze schrijft onder meer dat “het verraad” van Otchakovsky haar bijna vier lang een writers’ block bezorgde. De uitgever reageerde in Le Monde dat hij begrijpt dat Darrieussecq’ succes jaloezie kon wekken bij Laurens, maar dat hij wel gedwongen werd te kiezen. “Met beschuldigingen van plagiaat ontken je de ander als schrijver. Ik kon niet zomaar pikken dat mijn eigen auteurs elkaar beledigden.” Zie de berichtgeving in Le Monde, evenals dit interview met Darrieussecq in Les Inrocks. (DL)

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home