woensdag 14 oktober 2009

Vergeten werk van Françoise Sagan beleeft revival in Frankrijk

In Frankrijk laait de belangstelling voor de schrijfster Françoise Sagan (1935-2004) tegenwoordig weer hoog op. Nadat eerder een lading ophefmakende Saganbiografieën het licht zag en de (min of meer mislukte) biopic Sagan van regisseuse Diane Kurys de Sagancultus weer aanzwengelde, komt uitgeverij Stock vandaag met drie heruitgaven van boeken die in de vergetelheid waren geduikeld.
Een opmerkelijke publicatie is alleszins Toxique, het dagboek dat de schrijfster bijhield tijdens een ontwenningskuur in 1957. In dat jaar ging de aan snelle bolides verslaafde Sagan over de kop toen ze blootsvoets haar Maserati bestuurde. Ze zweefde zesendertig uur lang tussen leven en dood en kreeg zelfs het Heilig Oliesel toegediend. Om de pijn van haar kwetsuren te dempen, moest ze een tijdlang palfium gebruiken, waaraan ze verslaafd raakte. Het geschrift van amper 100 pagina's werd oorspronkelijk op discrete wijze gepubliceerd door uitgeverij Julliard. Het ging vergezeld van illustraties van Bernard Buffet. Nu verschijnt het op liefst 37.000 exemplaren (zie de recensie in Le Monde).
Ook twee romans - Des bleus à l'âme et Des yeux de soie, die eerder bij Flammarion aan het begin van de jaren zeventig waren verschenen, beleven nu een onverwachte herdruk. De edities zijn er gekomen door de inspanningen van haar zoon Denis Westhoff, die na haar dood van zijn moeder opgezadeld zat met een schuldenberg van liefst 1 miljoen euro. In Libération vertelde hij zaterdag hoe de bemiddeling van president Sarkozy ertoe heeft bijgedragen dat er een coulante betalingsregeling is uitgedokterd aan de belastingen. Maar dat Westhoff, in het belang van zijn afbetalingsplan, hoopt dat de heruitgaves succesvol zijn, is zonneklaar. Westhoff wil niettemin dat haar oeuvre niet vergeten wordt: "En même temps, je me dis qu’il est impossible qu’on oublie son œuvre, sa vie."
"Le charmant petit monstre" zoals ze vaak genoemd werd, stierf in 2004 aan een longembolie, na een flamboyant leven vol snelle wagens, schandalen, alcohol, gokzucht en gebroken harten, vooral ook het hare. Sagan (echte naam: Françoise Quoirez) proefde al op negentienjarige leeftijd van de literaire roem en werd een van Frankrijks eerste echte societyschrijvers. Ze bleef vooral bekend voor Bonjour Tristesse (1954) en Aimez-vous Brahms (1959), waarin ze haar zogenaamde ‘kleine muziekje’ introduceerde. (DL - afbeelding 2: oorspronkelijke uitgave van Toxique)

Labels:

2 Comments:

Anonymous victor said...

wat kan ik toch heimwee hebben naar mijn eigen onverantwoorde gedrag, nu ik een dikke tien jaar nuchter ben. en ineens, ineens weet ik het zoals ik het eerder nog niet wist: dat alcoholisme en geblow van me, dat onverantwoorde en arrogante, het is een hervinden en vasthouden van je kindheid, het is letterlijk niet volwassen willen worden. bij de dag leven, nergens iets van aantrekken, carpe diem all the way to the grave.

het is dan ook een korte weg naar dat graf als je niet uitkijkt, als je gaat joyriden, vechten, je lijf ondergraven.

heimwee, laatst met Jean Rhys, nu weer met Francoise Sagan. Ik heb dorst!

woensdag, oktober 14, 2009 11:06:00 a.m.  
Anonymous Cees van Raak said...

Wellicht aardig om te vermelden is dat 'Toxique' ook in het Nederlands verscheen in een vertaling van Simon Vinkenoog, met haast dezelfde omslag (Manteau/Brussel/Den Haag, z.j.).

woensdag, oktober 14, 2009 11:10:00 p.m.  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home