maandag 16 maart 2009

'The Kindly Ones' van Jonathan Littell zaait verdeeldheid

De geruchtmakende roman van Jonathan Littell Les bienveillantes is, na de Duitse en (uitstekende) Nederlandse vertaling, begin maart nu ook in een Engelse vertaling verschenen. Dat zorgt voor zware verdeeldheid bij de Britse en Amerikaanse critici. The Kindly Ones, vertaald door Charlotte Mandell, wordt weliswaar in The Observer "een opmerkelijke, buitengewoon krachtige roman" genoemd en in The Times "een formidabel werk van fictie", bij de andere grote bladen wordt Littells vuistdikke relaas over SS-officier Max Aue flink geschoffeerd.
Donald Morrison, een criticus die niet hoog opgeeft van de Franse literatuur en in november 2007 in Time "de dood van de Franse cultuur" ordonneerde, heeft in de Financial Times zo zijn verklaring voor het overweldigende succes van de roman. "Dat komt alleen maar omdat hij zich onderscheidt van de modale Franse literatuur, die de neiging heeft om intiem, elegant en afstandelijk te zijn - van beperkt belang voor een internationaal publiek." Morrison vindt het personage van Max Aue "van een vervelende pedanterie" en heeft het moeilijk met Littells gedetailleerde beschrijvingen van nazimisdaden. "Littell legt een grote eruditie aan de dag, maar wat hij over oorlog en Holocaust vertelt, hebben anderen hem al voorgedaan. (...) Littell poogt grote vragen te beantwoorden, maar mislukt magnifiek."
The New York Times bakt het bij monde van Michiko Kakutani nog bruiner en spreekt van "gewild sensationalisme" en noemt The Kindly Ones "afstotelijk": "De auteur verwart pretentie met ambitie." Om ook al met een sneer naar de Fransen te besluiten: "Dat deze roman twee belangrijke Franse literaire prijzen (Goncourt én Grand Prix de l'Académie française) kreeg, bewijst de occasionele perversiteit van de Franse smaak." Sommige critici bekloegen zich zelfs ook over de kostprijs van het boek. Zie de balans onder meer bij Fluctuat.net, evenals dit uitgebreid overzicht van de Engelstalige reacties bij de Neue Zürcher Zeitung: 'Meisterwerk oder Provokation'. The Complete Review biedt nog een veel grotere volledigheid en houdt de tribulaties rond Littell nauwlettend in de gaten in dit recensie-overzicht. (DL)

Labels: ,

1 Comments:

Anonymous zement said...

Nou, Michiko Kakutani... die slaat de bal wel vaker mis. Of toch meestal naar één kant van het veld. Waarmee ik niets gezegd wil hebben ;-)

maandag, maart 16, 2009 1:45:00 a.m.  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home