zaterdag 3 januari 2009

Amerikaanse cultauteur J.D. Salinger rondt de kaap van negentig jaar

De Amerikaanse cultauteur Jerome D. Salinger (°1919) is op 1 januari in alle geruisloosheid negentig jaar geworden. De notoire kluizenaar Salinger, wiens adolescentenroman The catcher in the rye (1951) tot de invloedrijkste naoorlogse romans kan worden gerekend, heeft ook bij die gelegenheid geen teken van leven naar de buitenwereld gegeven, maar nogal wat media bieden wel een terugblik op zijn werk (zoals hier TV5, Le Nouvel Observateur en The New York Times). Salinger leeft geheel teruggetrokken in een woning op een heuvel in Cornish, een stadje in New Hampshire (in het noordoosten van de Verenigde Staten). Sinds 1965 heeft Salinger niets meer gepubliceerd, het laatste verschenen werk van zijn hand is de novelle Hapworth 16: 1924, die in 1965 in The New Yorker stond. In 1996 was er sprake van dat het verhaal ook in boekvorm zou verschijnen, maar na alle ontstane mediaheisa is de publicatie door Salinger herhaaldelijk en onbepaald uitgesteld.
Het is intussen ook 28 jaar geleden dat Salinger voor het laatst een interview aan een krant gaf. Toch beweert onder meer zijn dochter dat Salinger nog steeds schrijft. Hij zou talloze verhalen hebben afgewerkt. "Ik hou van schrijven, en ik verzeker je dat ik het regelmatig blijf doen. Maar ik schrijf voor mezelf en ik wil compleet met rust gelaten worden terwijl ik schrijf", zo heeft Salinger in zijn laatste interview met de Boston Globe in 1980 gezegd. In 1974 verklaarde hij aan de New York Times dat "publiceren een bedreiging van zijn intimiteit" betekent en dat het "wonderlijk rustig is om niets te publiceren."
Salinger publiceerde zijn eerste verhaal in 1940, The Young Ones in het magazine Story. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam hij onder meer deel aan de landing in Normandië, een gebeurtenis die hem danig heeft getekend. Als zijn officiële debuut kan het verhaal A Perfect Day for Bananafish gelden, waarin hij de personages uit de familie Glass en hun zeven kinderen introduceerde. Het verhaal verscheen in 1948 in The New Yorker. De excentrieke familie Glass dook vervolgens stelselmatig op in zijn oeuvre. Toch was het vooral The Catcher in the Rye en het aparte taaltje van zijn dwarsige hoofdpersonage, de 16-jarige Holden Caulfield, dat Salinger bij de jongere generatie meteen een ware cultstatus bezorgde. Sinds zijn verschijning in 1951 gaan er van The Catcher in the Rye nog elk jaar 250.000 exemplaren over de toonbank.
Vanaf 1965 en na Franny and Zooey, Raise High the Roof Beam, Carpenters en Seymour, an introduction hield Salinger op met publiceren. Herhaaldelijk trok Salinger in de loop van de voorbije decennia wel naar de rechter om de verkoop of publicatie van brieven (onder meer met zijn ex-vrouwen en geliefden) tegen te houden. Ook raakte hij verwikkeld in een juridische strijd tegen biograaf Ian Hamilton. Bij al deze kwesties kwamen paradoxaal genoeg nogal wat details over zijn privéleven aan de oppervlakte. Af en toe doken er foto's op van een boze Salinger, toen hij weer eens door een fotograaf in de buurt van zijn woning werd bespied en hij betrokkene kwaad wegjoeg. Inzake kluizenaarschap steekt Salinger die andere Amerikaanse cultauteur Thomas Pynchon moeiteloos naar de kroon. Salinger weigert ook mordicus om de filmrechten van The Catcher in the Rye te verkopen. Zie de bespiegelingen bij The Guardian en bij Bibliobs. Een fan richtte ook een MySpacepagina op voor Salinger. (DL - afbeelding: het laatste gepubliceerde verhaal van Salinger: Hapworth 16:1924, in The New Yorker, 1965 + de cover van The Catcher in the Rye)

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home