zondag 8 juni 2008

Turbulente leven van Franse schrijfster Françoise Sagan in film gegoten

In Frankrijk is alles in gereedheid gebracht voor een nieuwe opstoot van Françoise Saganmanie. Nadat onlangs een lading ophefmakende Saganbiografieën het licht zag, komt op 11 juni de biopic Sagan van regisseuse Diane Kurys in de zalen (zie TV5). Daarin geeft hoofrolspeelster Sylvie Testud op griezelig gelijkende wijze invulling aan de schrijfster die met Bonjour Tristesse (1954) en Aimez-vous Brahms (1959) haar zogenaamde ‘kleine muziekje’ introduceerde. Vier jaar na haar dood aan een longembolie is Sagan (1935-2004, echte naam Françoise Quoirez) terug van weggeweest én laait vooral de belangstelling voor haar turbulente levensloop op. Sagan - le charmant petit monstre, zoals Alain Vircondelet haar typeerde – proefde al op negentienjarige leeftijd van de literaire roem en werd een van Frankrijks eerste echte societyschrijvers. Algauw viel ze niet meer weg te drummen uit de kolommen van Paris-Match. De excessieve Sagan was verslaafd aan roekeloosheid. Ze deed niets liever dan het gaspedaal indrukken van een zoveelste bolide, wat haar in 1957 bijna het leven kostte, toen ze blootsvoets haar Maserati bestuurde en over kop ging. Zesendertig uur lang bleef ze tussen leven en dood zweven en Sagan kreeg zelfs het Heilig Oliesel toegediend. Maar de schrijfster krabbelde terug én was hardleers. Toen ze in mei 1968 op de Parijse barricades verscheen, deed ze dat bij voorkeur met ronkende motoren. “Bent u met de Ferrari gekomen, mevrouw Sagan?”, riep iemand haar op straat toe. Waarop ze droogjes repliceerde: “Nee, met mijn Maserati, meneer.” Ook inzake drankzucht en goklust viel Sagan maar niet te beteugelen, terwijl ze ook graag een lijntje cocaïne door de neusvleugels joeg. Haar liefdesleven was vaak een puinhoop, maar in tal van interviews blikte Sagan zonder spijt terug: “Het is niet omdat ik een intellectuele ben dat ik moet leven als een ouwe sul”, zo luidde een van haar geliefkoosde persoonlijke oppeppers. En: “Ik word altijd maar toegesproken zoals een oude oom zijn jonge nichtje de les leest.” De schrijfster, die toegaf dat ze “er bij heel wat boeken maar een beetje met de pet naar had gegooid”, liet uiteindelijk een wisselvallig oeuvre na waarin lichtvoetige, vrijgevochten liefdesavonturen hand in hand gaan met een cynisch getinte melancholie. Sagan stierf berooid, nadat haar gokschulden en het gat in haar hand haar compleet de das hadden omgedaan.
Zonder twijfel valt op het filmdoek goed garen te spinnen van zo’n parcours, maar toch berichten de voorproevers dat Kurys’ Sagan te plichtmatig en encyclopedisch tewerk gaat. Al is de verzamelde pers het er volmondig over eens dat vooral Sylvie Testud een magistrale Sagan neerzet. In Le Monde vertelde Testud (die eerder ook uitblonk in de verfilming van Nothombs Stupeur et tremblements) dat ze eindeloos geschaafd heeft aan het zich eigen maken van dat zo specifieke praatritme van Sagan: “Drie maanden heb ik dag in dag uit geoefend op de bourgeoisintonaties van Sagan, wat me zwaarder viel dan Japans leren voor Stupeur et tremblements.”
Zie dit opgerakelde interview met Françoise Sagan door Jérôme Garcin bij Bibliobs, waarin haar vechtende honden het gemunt hebben op de microfoondraad van de interviewer. Le Nouvel Observateur heeft overigens een uitgebreid dossier over Sagan. (DL)
Hieronder kun je de trailer van Sagan bekijken:


Labels: ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home