donderdag 15 mei 2008

Onverbloemde V.S. Naipaulbiografie in poleposition voor grootste Britse non-fictieprijs

De geruchtmakende en onverbloemde biografie van Patrick French over Nobelprijswinnaar V.S. Naipaul maakt grote kans om de Samuel Johnson Prize te krijgen, ter waarde van 30.000 pond, zo melden The Times en The Guardian. De prijs geldt als de belangrijkste onderscheiding voor non-fictieboeken in Groot-Brittannië.
Patrick French's The World is What it is: The Authorized Biography of V.S. Naipaul voert een shortlist van vijf boeken aan, met onder meer Mark Cocker en Crow Country (over de fascinatie voor de vogelkolonies rond zijn huis), Kate Summerscale met The Suspicions of Mr Whicher: Or the Murder at Road Hill House (over een moord die inspiratie bood voor de verhalen van Sir Arthur Conan Doyle). Ook genomineerd zijn Tim Butcher voor Blood River: A Journey to Africa's Broken Heart, waarin H.M. Stanley's tocht door Afrika wordt gereconstrueerd; Orlando Figes met The Whisperers (een studie over de Russische burger onder Stalin) en Alex Ross met The Rest is Noise: Listening to the Twentieth Century, een geschiedenis van de moderne muziek van vooroorlogs Wenen tot de Velvet Underground.
French' biografie zorgde bij verschijning voor veel ophef. Nobelprijswinnaar Literatuur 2001 Sir Vidia Naipaul, die de biografie van French nochtans zelf autoriseerde, komt bepaald niet fraai uit het portret. Dat Naipaul met het vorderen der jaren niet meteen prettiger in de omgang werd, was alom bekend. Zijn voormalige vriend, de reisschrijver Paul Theroux, rekende in 1998 al met Naipaul af in het cassante Sir Vidia's Shadow en omschreef de in Trinidad geboren Britse schrijver als een "bittere, racistische snob". Maar uit French' biografie bleek dat Theroux' observaties nog slechts het topje van de ijsberg waren. De recensies van French' biografie spraken van een totale ontluistering van de mens Naipaul maar erkenden meteen de magistrale prestatie van French, die ook Naipauls literaire waarde ten volle recht doet. Volgens The Sunday Times toont het boek hem "als een egotist, een huistiran en een sadist in een graad die bijna kluchtig zou kunnen heten ware het niet dat hij zijn eerste vrouw Pat met de consequente ellende ervan opzadelde". Pat moest ondergaan hoe hij ruim 25 jaar lang een seksuele meester-slaafrelatie onderhield met zijn minnares Margaret Murray. Finaal werden beide vrouwen behandeld als voetvegen. Pat stierf uiteindelijk aan kanker, compleet genegeerd door Naipaul.
In The Times liet ook Paul Theroux geschokt zijn licht schijnen over de biografie en merkt bijtend op dat hij "blijkbaar slechts de helft van alle horreurs scheen te kennen". "Mogelijk vernietigt het boek Naipauls reputatie voorgoed", wreef Theroux zich vergenoegd in de handen en hij spuwt een scheepslading epitheta aan het adres van Naipaul: "het is een kroniek van zijn pretenties, zijn hoerenloperij, zijn gruwelijk seksgedrag, zijn omgang met een zieke vrouw en een beschikbare maîtresse, zijn vluchtgedrag, zijn gemeenheid, zijn wreedheid, zijn paranoia, zijn disloyaliteit, zijn blufpoker, zijn gebrek aan erkentelijkheid, zijn temperamenten en destructieve persoonlijkheid..." Theroux concludeert dat French' biografie bijzonder compleet is waardoor het "minder een strikt literaire biografie is dan een bijna pathologische casestudy over narcisme". Yasmin Alibhai-Brown was in The Evening Standard zelfs zo ontsteld dat ze een oproep lanceert om nooit meer een boek te kopen van deze "uitzonderlijk kwaadaardige egomaniac". Zie bij BBC South Asia ook een interview met biograaf French. Bij de bookmakers staat French' biografie alvast het hoogst genoteerd.
Vorig jaar ging de Samuel Johnson Prize naar Rajiv Chandrasekaran voor Imperial Life in the Emerald City. De laureaat wordt dit jaar aangekondigd op 15 juli. (DL)

Labels: , ,

1 Comments:

Blogger jones said...

De oproep om geen boek meer te kopen van Naipaul is belachelijk. Van hoeveel grote kunstenaars, schrijvers , ... is het niet geweten dat ze een onuitstaanbare persoonlijkheid hadden. Ik lees liever een meesterwerk van een arrogant persoon dan een flutboek van een sympathiek iemand, dit staat geheel los van de literaire kwaliteit van een werk. Picasso was ook een vrouwengek, gaan we naar zijn werken ook niet meer kijken. Jonas

vrijdag, mei 16, 2008 10:38:00 a.m.  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home