maandag 7 april 2008

'Vlaamse auteurs zijn leuk om te zien, grappig, vlot, sexy en goedgebekt'

In de Nederlandse krant De Pers werd vorige week een merkwaardig boompje opgezet over de vraag waarom "Nederlanders opeens zo warmlopen voor die van oudsher besmuikte buren?". Het betreft de populariteit en het "taalgevoel, stijl en ambitie" van de aanstormende garde Vlaamse auteurs. Volgens De Pers draait in Vlaanderen al jaren "een hele generatie aan nieuwe Hugo Clausen" warm, terwijl Nederland "vertwijfeld" uitkijkt wie de voetsporen van Jan Wolkers kan drukken. ("Arnon Grunberg? Moet dat? Heleen van Royen? No way!")
De Pers noteert het opvallende gegeven dat "veel Nederlandse auteurs in Vlaanderen amper gelezen worden – bestsellers Knielen op een bed violen en Joe Speedboot deden er verdraaid weinig ", terwijl "jonge Vlamingen als Dimitri Verhulst, Stefan Brijs, Saskia de Coster, Christophe Vekeman, Yves Petry en Annelies Verbeke juist in Nederland steeds beter aftrek" vinden.
Hoogleraar moderne letterkunde Jaap Goedegebuure noemt dit in het artikel "Het Bart Peeterseffect": "Niet al te oude Vlamingen, en zeker ook Vlaamse auteurs, zijn leuk om te zien, grappig, vlot, sexy, en vooral ook goedgebekt. In alle genoemde opzichten zijn ze vaak beter dan Nederlanders; ze winnen ook altijd het Nationaal Dictee." De krant rekent intussen Marc Reugebrink zo goed als tot de Vlamingen: "Dat de toch niet bepaald als Colin Farrell uitziende Nederlandse Gentenaar Marc Reugebrink (..) de Gouden Uil 2008 won en Vlamingen Marc Legendre (met de graphic novel Verder) en Koen Peeters (Grote Europese roman) genomineerd zijn voor de Libris geeft aan dat er misschien meer aan de hand is." Gemakshalve wordt vergeten dat er op de shortlist van de Gouden Uil dit jaar geen enkele Vlaming stond.
Annelies Verbeke wordt gepolst en zij denkt dat "er een soort inhaalrace aan de gang. Tot tien jaar geleden hoorde je bij jullie weinig over Vlaamse auteurs, nu juist veel. Ik denk dat figuren als Herman Brusselmans en Tom Lanoye van onschatbare waarde zijn geweest. Die hebben ons een andere richting op laten kijken. Zij hebben toch de rock-’n-roll in de Vlaamse literatuur gebracht." Christophe Vekeman denkt dat misschien "de jongste oogst auteurs in Nederland gewoon niet zo best" is. En Vekeman voegt eraan toe: "In Vlaanderen zijn heel wat schrijvers van tussen de dertig en de veertig die net als ik echt proberen iets anders te doen. Jullie in Nederland zijn te veel bezig met mode." Peter Nijsen, uitgever bij De Arbeiderspers (en van Christophe Vekeman) vermoedt dat er ook een verklaring te vinden is in het feit dat "Vlaamse auteurs zich minder op de echt gewestelijke Vlaamse traditie focussen": "Ze schrijven niet meer zo Vlaams en bloemrijk als Louis Paul Boon, maar gaan meer op in een westelijke literaire canon. De Vlaamse auteurs van nu zijn toch meer beïnvloed door Amerikaanse literatuur, daardoor is het toegankelijker voor ons. Meer straatrumoer en Bret Easton Ellis." Vekeman zelf betwijfelt dat en zegt dat dit "geen nieuw fenomeen is": "Voor De Metsiers liet Hugo Claus zich inspireren door Faulkner." Maar de Gentse auteur geeft toe dat er steeds meer Nederlanders denken dat er meer Vlaams dan Nederlands schrijftalent is. "Met excuus, maar ik kan echt geen vijf Nederlandse jonge auteurs noemen." Hij bekent dat hij "een bloedhekel [heeft] aan Vlaamse auteurs die nog steeds in een soort bloemrijke streektaal schrijven, zoals een Tom Lanoye. Dat vind ik niet van deze tijd, het is logisch dat dat niet werkt in Nederland."
Geert Joris van Boek.be heeft wat bezwaren tegen de aangehaalde argumenten: "De geëmancipeerde Vlaamse auteur durft juist ook ‘Vlaams’ te schrijven", zo laat hij opmerken. "De Vlaamse taal is nu eenmaal rijker. Dimitri Verhulst schrijft zeer ‘Vlaams’ en laat juist bij uitstek zien dat je Vlaanderen niet zomaar uit de Vlaamse literatuur haalt. Ik kan me De Helaasheid der dingen zelfs niet in het Nederlands voorstellen. Die hele groeiende populariteit van Vlaamse schrijvers is volgens mij gewoon iets wat jullie in Holland nu heel strak vinden om te zien. Ja, strak", zo besluit Joris. (foto's: Christophe Vekeman, Annelies Verbeke, Dimitri Verhulst)

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home