vrijdag 4 april 2008

Gedruis rond nieuw boek van Jonathan Littell over Rex-leider Léon Degrelle

Het Franse weekblad Le Nouvel Observateur pakt deze week uit met een voorpublicatie uit Le sec et l'humide, het nieuwe boek van de Frans-Amerikaanse auteur en Goncourtwinnaar Jonathan Littell, dat op 10 april bij Gallimard verschijnt. Het non-fictiegeschrift handelt, zoals hier eerder aangekondigd, over de leider van de Belgische fascistische beweging Rex Léon Degrelle (1906-1994) en is een soort psychoanalytisch getinte studie over de man, evenals een doorlichting van het taalgebruik van de megalomane fantast, die rabiaat en volop meestapte in de collaboratie met de nazi's en zichzelf al als naoorlogse leider van Wallonië zag. En ook na de oorlog, toen hij in het Spanje van Franco ging wonen, week hij geen duimbreed afvan zijn fascistische opvattingen. Littell, auteur van de bejubelde oorlogssaga Les bienveillantes over nazibeul Max Aue, blijft kennelijk geboeid door nazigeschiedenissen.
Hij neemt als uitgangspunt voor zijn Degrellestudie van 148 pagina's het boek Männerphantasien van Klaus Theweleit en levert zich vooral over aan een analyse van Degrelles frasologie, zo te zien enigszins verwant aan wat Victor Klemperer deed in zijn standaardwerk LTI, over het taalgebruik van het Derde Rijk. Littell bekijkt de herinneringen van de man die ook als SS'er met het Légion Wallonie aan het Oostfront streed en betrekt bij zijn beschouwing ook allerhande foto's en teksten van Degrelle.
Hier kun je Jerôme Garcin een aantal fragmenten horen voorlezen en er is ook een uitgebreide beschouwing over Le sec et l'humide door dezelfde auteur. Ter gelegenheid van de Duitse vertaling van Les bienveillantes als Die Wohlgesinnten voerde Littell eind februari op de bühne van het Berliner Ensemble een gesprek met de Franse-Duitse groene coryfee Daniel Cohn-Bendit over zijn boek. Cohn-Bendit werpt Littell onder meer voor de voeten: "Ik heb het boek drie keer tegen de muur gegooid en me afgevraagd: je vindt het boek als lezer verschrikkelijk – wat moet dat dan als schrijver geweest zijn?” Jonathan Littells kurkdroge antwoord luidt: "Als men aan het schrijven is, denkt men aan komma’s, de subjonctief en verleden tijden, niet aan kadavers. Het kadaver is dan een grammaticale vorm.” De vertaling van het boek zorgde overigens voor grote verdeeldheid en hevige reacties in de Duitse pers.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home