dinsdag 31 juli 2007

'Lettristische' dichter Isidore Isou (82) gestorven

Niet enkel cineasten als Bergman en Antonioni sterven in deze kwakkelzomer, de man met de zeis houdt kennelijk ook lelijk huis onder de schrijvers. In Frankrijk is op 82-jarige leeftijd de Roemeens-Franse dichter Isidore Isou overleden, zo meldt France 3. Isou was de drijvende kracht achter het zogenaamde "lettrisme", een beweging met aanvankelijk hemzelf als enige lid. Hij belandde in 1946 in Parijs en lanceerde daar in navolging van de futuristen en dadaïsten een poëzie die enkel met letters en tekens werkte. Hij verklaarde de dood aan het woord. Isou schreef een tiental bundels en geldt als een radicaal avantgardist, met een grote verbale agressiviteit. Hij gaf de beweging een theoretische onderbouw in La dictature lettriste (1946), de Introduction à une nouvelle poésie et à une nouvelle musique (1946) en het Essai sur la définition et le bouleversement total de la prose et du roman (1950). Isou koesterde de meest boude plannen, die hij ook uitschreef in zijn Traité d'économie nucléaire (1949). Hij werkte ook voortdurend aan het immer uitdeinende La Créatique ou la Novatique (1941-1976), dat uiteindelijk 1390 pagina's telde. Later geraakte hij in het vaarwater van de situationist Guy Debord, op wie hij aanzienlijke invloed uitoefende. Isou's kretologie werd ook opgepikt door de straatrevolutionairen van mei 68. Zijn oeuvre werd later geëxposeerd in Frankrijk, de Verenigde Staten, Italië en Duitsland. Zie ook deze webpagina waar je Isou aan het werk kunt horen.

Labels: , ,

Johnny Depp blijft verslingerd aan Hunter S. Thompson

De Amerikaanse steracteur Johnny Depp gaat zich opnieuw begeven aan het werk van de legendarische godfather van de gonzojournalistiek en schrijver Hunter S. Thompson (1937-2005), zo meldt Inquirer.net. Hij zal de hoofdrol vertolken in The Rum Diaries, een van de jeugdwerken van Thompson, dat hij op 22-jarige leeftijd schreef. Het gaat om een rol als journalist in het Puerto Rico van de jaren vijftig. Depp speelde al het hoofdpersonage in de film Las Vegas Parano/Fear and Loathing in Las Vegas uit 1998, gebaseerd op Thompsons bekendste werk. Thompson pleegde in 2005 op 67-jarige leeftijd zelfmoord door zich met een karabijn door het hoofd te schieten. Zijn asse werd vervolgens - bij wijze van hommage - met een kanonskogel in het zwerk geschoten, een akkefietje dat door de grote Thompsonbewonderaar Depp werd gefinancierd. Depp boekte recent kassasuccessen met Pirates of the Caribbean. Zie ook ons eerdere bericht over Thompson als fotograaf.

Labels: ,

maandag 30 juli 2007

Japanse schrijver Makoto Oda (75) overleden

Op 75-jarige leeftijd is in Japan de schrijver Makoto Oda overleden, zo melden AFP en Asahi.com . Hij staat vooral bekend voor zijn pacifisme en was een van de leidende figuren van de Japanse oppositie tegen de oorlog in Viëtnam. Hij stichtte in 1965 de beweging Beheiren ('vrede voor Viëtnam'). De organisatie zette geldinzamelingen op waarmee ze in de New York Times en de Washington Post opvallend grote advertentieruimte afkochten tegen de Viëtnam-oorlog. De linkse schrijver had in 1961 een bestseller met Nandemo Miterayo (I'll go everywhere and see everything), geïnspireerd op een reis door Europa, het Midden-Oosten en Azië na zijn studies. Hi schreef in totaal liefst 105 boeken. Tijdens de laatste jaren van zijn leven verzette hij zich, samen met Nobelprijswinnaar literatuur Kenzaburo Oë, tegen het project van grondwetsherziening waardoor de conservatieve eersteminister Shinzo Abe de mogelijkheid zou krijgen om het Japanse leger ook in het buitenland te laten ingrijpen. Oda beijverde zich ook voor de slachtoffers van de aardbeving in Kobe. Zie deze uitgebreide portretten van Oda in Time en hier.

Labels:

zondag 29 juli 2007

Lijfboek van Frits van Egters heruitgegeven

Ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van de verschijning van De Avonden, het debuut van Gerard Reve, komt uitgeverij De Bezige Bij met De kleine neurasthenicus. Dat boekje wordt beschouwd als het lijfboek van Frits van Egters, het hoofdpersonage van De Avonden, en hij citeert er gretig uit. De kleine neuarasthenicus, beknopte handleiding tot ordentelijk leven is door dr. H.G. de Cock in 1922 in eigen beheer uitgegeven. Er komt dit najaar ook een gebonden jubileumeditie van De Avonden en een paperback van de strip die Dick Matena van De Avonden maakte, zo meldt Het Parool. Zie overigens ook bij DBNL over het boekje.

Labels:

zaterdag 28 juli 2007

Harry Mulisch 80 jaar, van Amsterdam tot Australië

Harry Mulisch (°1927) wordt deze zondag 29 juli tachtig jaar en dat zullen we geweten hebben. Je vindt geen enkel belangrijk dagblad of tijdschrift zonder een beschouwing over of interview met de meest ijdele schrijver der Lage Landen (van Knack, De Morgen, De Standaard, NRC-Handelsblad tot Vrij Nederland en De Volkskrant to name a few). Hoe verstrekkend en internationaal zijn faam intussen is geworden, blijkt uit het feit dat zelfs ook de Australische krant The Age de gelegenheid aangrijpt voor een portretinterview met Mulisch. The Age noemt hem "a national conscience of a society troubled by its history of nazi occupation." Mulisch toont zich nogmaals erg verguld met de nominatie die hem dit jaar te beurt viel voor de Man International Booker Prize.
Zoals bekend wordt Mulisch morgen in de bloemen gezet met een viering in het Amstel Hotel, zie hierover De Morgen. Pas op 15 september wordt echter een groot huldefeest aangericht. Er verschijnen - zoals hier ook al gesignaleerd - bij wijze van hulde eveneens zes novellen van Nederlandse schrijvers die zich telkens baseren op een boek van Mulisch. De boeken verschijnen tussen 26 juli en 20 augustus. Abdelkader Benali bijt de spits af met De eeuwigheidskunstenaar, waarvoor hij zich baseerde op De Procedure, De ontdekking van de hemel, Siegfried, De pupil en Voer voor psychologen. Tijdelijk is De Aanslag van Mulisch zelf beschikbaar voor 5 euro. Verdere gelegenheidspublicaties zijn Lachspiegel, een verzameling Mulisch-karikaturen en Onsterfelijk leven waarin interviews met Mulisch zijn verzameld.
Tot slot is ook het Propria Cures-curiosum Bestrijd het leed dat Mulisch heet vermakelijke kost. Het bevat een keuze uit de beschouwingen die het Amsterdamse studentenweekblad de voorbije halve eeuw aan de schrijver wijdde en is nu in een uitgebreide editie beschikbaar bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.

Labels:

vrijdag 27 juli 2007

Schrijvers werken boeken om voor 'zwakke lezers'

Op vraag van uitgeverij Eenvoudig Communiceren hebben Marjan Berk en Yvonne Kroonenberg hun boeken omgewerkt tot gemakkelijker versies die ook door laaggeletterden kunnen worden begrepen. Ook verhalen van Kader Abdolah zijn omgezet in eenvoudig Nederlands, zo staat te lezen in dit ANP-bericht via Omroep C. De serie van Eenvoudig Communiceren draagt de titel Leeslicht. Voor het project wordt samengewerkt met de Stichting Lezen & Schrijven en enige sponsors. Directeur Ralf Beekveldt zegt dat het "de eerste keer is dat bekende auteurs zijn aangetrokken: "Voor mensen die niet zo goed kunnen lezen is er maar weinig op de markt. We willen twee keer per jaar met vier hertaalde boeken komen.'' De boeken worden voorgesteld op 14 september tijdens de Week van de Alfabetisering. Je vraagt je natuurlijk wél af wat je aan de boeken van Kroonenberg nog kunt versimpelen.

Labels:

Dood van de Zweedse dichter Lars Forssell (79)

De vooraanstaande Zweedse auteur en dichter Lars Forssell is donderdag op 79-jarige leeftijd overleden, zo melden Der Standard en diverse Zweedse bladen, zoals The Local. Forssell was ook een invloedrijk lid van de Svenska Akademien die jaarlijks de Nobelprijs literatuur toekent en geldt als één van de nationale uithangborden van de Zweedse poëzie. Hij was een "bruggenbouwer" en "een vernieuwer", aldus Horace Engdahl van de Akademie. Forssell debuteerde als dichter al in 1949 met Ryttaren. In de jaren vijftig was hij actief als cultureel journalist voor diverse Zweedse publicaties. Later groeide hij uit tot een productief essayist, toneelauteur en dichter. In 1971 werd hij opgenomen in de Svenska Akademien en speelde daar een sleutelrol bij de toekenning van de Nobelprijs. Er wordt dan ook uitgekeken naar wie hem daar zal vervangen, iets wat nog wel een tijdje kan aanslepen. Het is wel aannemelijk dat zijn vervanging de gemiddelde leeftijd naar beneden zal halen: momenteel zijn zeven van de achttien leden geboren voor 1930. Het rommelt trouwens al geruime tijd binnen de Akademien: Kerstin Ekman en Knut Ahnlund boycotten de zittingen. Op de site van de Akademien staat een uitgebreid overzicht van Forssells schrijversloopbaan.
Forssell ontving zelf ook talloze literaire prijzen waaronder de Bellman Prize in 1968 en 1981, de Litteris et Artibus Prize in 1993 en de Swedish Academy's Nordic Prize in 1998. Merkwaardig is dat Forssell in 1973 ook een liedje pende voor het Eurovisiesongfestival.

Labels: , ,

donderdag 26 juli 2007

Vintage Twins-serie koppelt oude en moderne klassieken

Uitgeverij Random House heeft een origineel concept bedacht om de 'canon' te herwaarderen. Met haar serie Vintage Twins koppelt de uitgeverij vanaf september een boek uit de moderne canon aan een oudere classic en worden beiden samen te koop aangeboden in een aantrekkelijke vormgeving. Zo wordt The Wind-Up Bird Chronicle van Haruki Murakami gekoppeld aan Alice in Wonderland van Lewis Caroll, Irvine Welsh' Trainspotting aan Charles Dickens Oliver Twist en zowaar Ripley's Game van Patricia Highsmith aan Crime and punishment (Misdaad en straf) van Dostojewski. Michel Houellebecq krijgt met zijn Atomised (Elementaire deeltjes) het gezelschap van Jonathan Swifts Gulliver's Travels. De edities zijn naar verluidt gelimiteerd. The Guardian koppelt aan de verkoopsstunt op zijn blog enige bespiegelingen over de tanende impact van de canon en de ongewone manier waarop traditie en moderniteit elkaar kunnen kruisen en versterken.

Labels: , ,

Polemiek omtrent nieuwe roman Mazarine Pingeot over 'diepvriesmoorden'

Op basis van louter de flaptekst is in Frankrijk al een fikse polemiek ontstaan omtrent het nieuwe boek van Mazarine Pingeot (°1974), romancière én bekend als de buitenechtelijke dochter van wijlen president François Mitterand. De 150 pagina's tellende roman Le cimetière des poupées verschijnt pas op 22 augustus bij uitgeverij Julliard, maar intussen doet al een petitie de ronde om het boek te verbieden, zo meldt het Franse boekenvakblad Livres-Hebdo. Volgens diverse bronnen inspireert Pingeot zich in het boek op waargebeurde feiten, die onderdeel vormen van een nog niet beeïndigd strafrechterlijk proces. De 'docufictie' zou handelen over de affaire-Courjault. Véronique Courjault zit momenteel in Orléans opgesloten op beschuldiging van moord op haar eigen kinderen. Haar echtgenoot trof één jaar geleden in Seoel (waar het koppel als expats verbleef) de lijken van hun twee baby's in de diepvriezer aan en is beticht van medeplichtigheid. De baby's bleken door Véronique respectievelijk al vermoord in 2002 en 2003, iets wat de vrouw heeft bekend. De "diepvriesmoorden" zorgden internationaal voor afgrijzen. Jean-Louis Courjault is intussen wel op vrije voeten, maar staat onder juridisch toezicht. De man is in het geheel niet opgezet met het aangekondigde boek van Pingeot. Hij heeft in Chinon (de plaats waar het koppel afkomstig van is) en in de omgeving van Tours een petitie opgestart om de publicatie van het boek tegen te houden. Hij zou intussen 200 handtekeningen hebben verzameld en wacht de verschijning van het boek af om verdere juridische stappen te ondernemen. Uitgeverij Julliard heeft deze week een perscommuniqué verspreid waarin ze formeel de link van het boek met de zaak-Courjault ontkent. "Journalisten, nochtans door ons anders ingelicht, hebben gedacht te moeten schrijven dat het boek handelt over het drama van de familie Courjault", luidt het. Nochtans pakt de uitgeverij uit met de kop "Fiction ou fait divers?", zo benadrukt Livres-Hebdo. Julliard schrijft niettemin: "In naam van een onschendbaar recht op vrijheid van meningsuiting heeft Mazarine Pingeot het recht, zoals elke schrijver, om gebeurtenissen aan te wenden die haar in het bijzonder raken en op basis daarvan een totaal verzonnen geschiedenis te schrijven [...] en puur fictionele personages te creëren." Zie over de polemiek rond het boek ook Le Parisien en de blog van Pierre Assouline in Le Monde. Op de site van Julliard staat alvast een fragment te lezen uit het boek. Onlangs nog besteedde het Canvasprogramma Terzake aandacht aan de 'diepvriesmoorden' van Courjault. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Labels: ,

woensdag 25 juli 2007

Nieuwe 'Zuurvrij' over Emile Verhaeren en Raymond Brulez

Het nieuwste nummer van Zuurvrij, het tijdschrift van het AMVC-Letterenhuis, mag er alweer wezen. In een immer fraaie vormgeving wordt driftig gespit in het rijke archief van de instelling, wat telkens tot verrassende bijdragen leidt. Er zijn onder meer teksten over Victor J. Brunclair door Dieter Vandenbroucke, terwijl Bert van Raemdonck schrijft over een nachtelijk uitstapje van August Vermeylen en Emmanuel De Bom dat in de literatuur werd vereeuwigd.
Ook is er een bijdrage over Raymond Brulez en de totstandkoming van zijn 'De opstand der voetnota's'. Roswitha Verniers borstelt een wat tragisch en ontluisterend portret over de rancuneuze en tegendraadse Gentse minor writer en journalist Jos Murez. Ook gaat er aandacht naar het Emile Verhaerenmuseum in Sint-Amands aan de Schelde. Ten slotte schrijft Michaël van den Bril over De stad van Elsschot, het Antwerps project dat Elsschot herdenkt. Opmerkelijk is ook het zelfinterview van Joris Gerits over zijn dagboek 365. Info en abonnementen via amvc.letterenhuis@stad.antwerpen.be.

Labels:

Toneelschrijver en dramaturg George Tabori (93) overleden

De van oorsprong Duits-Hongaarse maar Engelstalige toneelschrijver en regisseur George Tabori is op 93-jarige leeftijd in Berlijn gestorven. Het nieuws werd bekendgemaakt door Claus Peymann van het Duitse toneelgezelschap het Berliner Ensemble, waarmee Tabori steeds nauw samenwerkte, en staat in de Frankfurter Allgemeine. Tabori gold als een van de invloedrijkste hedendaagse toneelschrijvers en dramaturgen. Bekend zijn Die Kannibalen (1969), Mutters Courage (1979), Mein Kampf (1987) en Die Goldberg-Variationen (1991).
De in 1914 in Boedapest geboren Tabori werkte onder meer als journalist in Berlijn in de jaren dertig. Op zijn moeder na werd zijn hele familie door de nazi's in Auschwitz uitgemoord. Tabori verwerkte het gegeven in Mutters Courage en was zijn leven lang een fervent bestrijder van elke vorm van fascisme. Na een BBC-correspondentschap in Turkije en het Midden-Oosten tijdens de Tweede Wereldoorlog verkaste hij in 1947 naar Hollywood en New York, waar hij samen met filmregisseurs als Joseph Losey en Alfred Hitchcock scenario's schreef. Pas onder invloed van Brecht, die hij aldaar ontmoette, ging hij voor het theater schrijven en werkte aan een Engelse versie van diens Leben des Galilei. Na zijn terugkeer in Europa boekte hij grote successen met Die Kannibalen. Het stuk handelt over gevangenen in een concentratiekamp, die een medegevangene opeten. In Mein Kampf uit 1987 ontmoet de jonge Adolf Hitler een joodse verteller, God en de dood. Tabori ontving in 1992 ook de Georg-Büchner Preis. Zijn werk is steeds ook gekenmerkt gebleven door een apart soort zwarte humor. Zie dit interview met Tabori uit Die Zeit (2004) naar aanleiding van zijn negentigste verjaardag. Loek Zonneveld schreef in 2000 voor De Groene Amsterdammer dit stuk over het werk van Tabori.

Labels: ,

dinsdag 24 juli 2007

Nieuwe roman Pamuk weer uitgesteld

Nobelprijswinnaar literatuur 2006 Orhan Pamuk legt momenteel de laatste hand aan zijn al vaker aangekondigde nieuwe roman. Het boek zal nu ten vroegste in januari in Turkije uitkomen, zo rapporteert L'Espresso en het Engelstalige-Turkse dagblad Zaman. Eerder was aangekondigd dat het boek in oktober zou verschijnen. Pamuk verblijft momenteel aan de Italiaanse Rivièra en werkte daar Masumiyet Müzesi (Het museum van de onschuld) zo goed als af. Pamuk is al tien jaar in de weer met het boek. Het speelt zich af in het Istanbul vanaf de jaren zeventig en cirkelt rond een obsessieve liefdesaffaire, zo verklaarde Pamuk. Hij onderneemt zowaar een zoektocht naar de ware aard van de liefde, waarbij het concept 'museum' - als schatbewaarder van bezittingen, dus ook herinneringen - essentieel is.

Labels:

Honderdste verjaardag Albert Moravia in mineur

Op 28 november 2007 is het precies honderd jaar geleden dat de Italiaanse schrijver Alberto Moravia (1907-1990) werd geboren. Italië ontvouwt diverse herdenkingen doorheen het hele land voor de Romeinse romanschrijver van onder meer De onverschilligen, de antifascistische roman De conformist en De verveling. Moravia leidde een bijzonder rijkgevuld leven en stelde op een pregnante wijze vervreemding, seksualiteit en een apart soort existentialisme aan de orde. Maar zijn ster is getaand in het hedendaagse Italië. Het tijdschrift Il Velino maakt zich ernstige zorgen over de dalende populariteit van Moravia, die zijn eerste plaats in het pantheon van 20ste eeuwse Italiaanse schrijvers dreigt te verliezen, een plaats die hem vijftig jaar lang wél toekwam.
Il Velino legde de kwestie voor aan een paar experten. Schrijver Raffaele La Capria wijt de terugval van Moravia aan de druk en competitie tussen uitgeverijen om steeds maar weer nieuwe namen te willen ontdekken, vooral ook uit het buitenland. "Als gevolg daarvan is de literaire markt zodanig verrijkt dat echt belangrijke schrijvers in de schaduw komen te staan." Alberto Asor Rosa vindt het daarentegen een normale evolutie van de smaak van het publiek: “Moravia schreef zijn eerste roman bijna tachtig jaar geleden. Logisch dat zijn oeuvre en zijn literaire stijl al eens als verouderd wordt bestempeld. [...] Het is niet de kritiek die er op aanstuurt om hem onder de mat te schuiven, het is gewoonweg het werk van de tijd. Ik denk niet dat Moravia nog een intellectueel rolmodel wordt.” Giulio Ferroni ziet de oorzaak van de dalende populariteit in zijn radicale pessimisme, zeker omdat hij die verwoordde binnen het kader van een bourgeoisgeneratie die in Italië niet langer bestaat. Vooral de vroege werken van Moravia blijven volgens Ferroni overeind. Ook Silvio Perrella beschouwt de Moravia-baisse als "puur fysiologisch": "Het is normaal voor een auteur om na je dood enigszins vergeten te raken. Hoewel er veel auteurs zijn bij wie het omgekeerde gebeurt, denk maar aan Italo Calvino." Elisabetta Rasy is er van overtuigd dat Moravia zal 'terugkrabbelen': "Hij zal terug in de gunst geraken, maar het is normaal dat hij door deze stille fase moet." Een andere expert wijst tenslotte op het feit dat Moravia's roem destijds snel overvleugeld werd door het succes van Pier Paolo Pasolini. Moravia was zelf een pleitbezorger van Pasolini. Diens vroege werk werd gepubliceerd in Nuovi Argomenti, het literaire tijdschrift dat Moravia bestierde. Wie zich in de levensgeschiedenis van Moravia wil verdiepen, kan dat in de interview-biografie van Alain Elkann, Het leven van Moravia (in 1991 verschenen bij de Wereldbibliotheek, waar destijds ook de meeste van zijn boeken in Nederlandse vertaling uitkwamen). [foto Alberto Moravia, in 1988 te Rome, door Priscilla Rattazzi]

Labels: ,

maandag 23 juli 2007

Günter Walraff gaat Satanische verzen voorlezen in Duitse moskee

De befaamde Duitse journalist en schrijver Günter Walraff stelt voor om een publieke lezing te houden van De satanische verzen van Salman Rushdie in een moskee te Keulen. Walraff, memorabel voor zijn boek Ik, ali, waarin hij destijds undercover de ellendige werkomstandigheden van de Turkse immigranten in Duitsland blootlegde, wil op die manier de moslims laten kennismaken met het immer omstreden boek en hen tot nuance brengen. Het voorstel zorgt voor veel commotie in Duitsland, zo bericht AFP, zeker ook omdat de bouw van een nieuwe moskee in Keulen alweer stof voor hevige debatten levert over de Turkse immigratie in Duitsland. Volgens Walraff in het interview doet hij het voorstel "in naam van de immigranten": "Ik ben geen vijand, maar een vriend van de immigranten. Ze kennen me als iemand die zich heeft ingezet voor hun integratie." Walraff kreeg het idee tijdens een debat op de Duitse radio Deutschlandfunk. Hij voegde eraan toe dat Rushdie bij twee gelegenheden bij hem onderdak kreeg, toen de Indisch-Britse schrijver ondergedoken moest leven vanwege de fatwa rond De satanische verzen. Walraff benadrukt dat de moslims het boek niet kennen. Hij vermoedt zelfs dat ayatollah Khomeini (die de fatwa tegen Rushdie in 1989 uitvaardigde) het boek nooit las. "Het boek is tot op heden nooit geïntroduceerd geweest in het Turks of Arabisch. Men heeft gewoon een auteur gebruikt om aan politiek te doen."
Walraff wil de lezing in het najaar houden. "Ze zal een grote betekenis krijgen omdat ze het taboe rond het boek kan slopen. Het kan een signaal zijn tegen de moslimsfundamentalisten en voor de gehele moslimgemeenschap een bevrijdend effect hebben", zo hoopt Walraff. De moskeeverantwoordelijken gaan het idee grondig overwegen. Zie over het voorstel ook meer details op zijn website. [foto: Walraff ten tijde van Ik, Ali]

Labels: ,

Europese literatuurprijs voor Magda Szabó

In Frankrijk is onlangs voor de eerste maal de Prix Cévennes uitgereikt. Dat is een nieuwe grote literatuurprijs, die jaarlijks de beste Europese roman wil bekronen en een geldwaarde heeft van 20.000 euro. De eerste laureate is de Hongaarse Magda Szabó met De Katalinstraat, een boek dat het tragische leven van drie gezinnen volgt in de Katalinstraat.
Op de goed gestoffeerde longlist stonden onder meer de Oostenrijkse Elfriede Jelinek, de Deen Jens Christian Grondahl, de Spanjaard Javier Cercas, de Fransman Laurent Mauvignier, de Brit Ian McEwan, de Hongaarse Magda Szabo, de Portugees José Saramago, de Noor Per Petterson en de Zwitser Pascal Mercier. De preselectie van de boeken was gebeurd door een tiental onafhankelijke Franse boekhandels en in de jury die vervolgens haar keuze maakte zetelden onder meer de Nederlandse literatuurcritica Margot Dijkgraaf en de vermaarde auteur-bibliofiel Alberto Manguel. Voorwaarde was ook dat de boeken in het Frans vertaald waren.
Het boek van Szabo dateert wel al van 1969 en werd in 1974 in het Frans vertaald. Het boek is in het Nederlands als Pandorapocket beschikbaar en verscheen in 2004 voor het eerst in Nederlandse vertaling. Szabó's roman De deur kreeg eerder al de Oxford-Weidenfeld Prize en de Independent Foreign Fiction Prize. Zie ook ons eerder bericht over de Prix Cevennes en dit verhaal van Szabó destijds in De Brakke Hond.

Labels: ,

zondag 22 juli 2007

Winaar Akutagawa Prize & longlist Man Asian Literary Prize bekend

De Japanse auteur Tetsushi Suwa heeft de Akutagawa Prize toegekend gekregen voor zijn debuutroman Asatte no hito (”The person of the day after tomorrow”), zo signaleert Breitbart.com. De halfjaarlijkse literaire prijs geldt als een van de meest prestigieuze in Japan. Hij werd ingesteld in 1935 ter nagedachtenis van de schrijver Ryonosuke Akutagawa en wil in hoofdzaak het ontdekken van nieuw talent bevorderen. De laureaat krijgt een zakhorloge en 1 miljoen yen.
Intussen is ook de longlist vrijgegeven van de eerste Man Asian Literary Prize. Deze gloednieuwe prijs wil jonge Aziatische literatuur promoten en verstrekt 10.000 dollar aan de beste Aziatische roman die nog niet in het Engels is vertaald. Ook de vertaler krijgt 3.000 euro. De prijs wordt in november uitgereikt. Bekendste naam op de lijst is wellicht Hitomi Kanehara, die bij ons al enige ophef maakte met de roman Slangen en piercings. (in 2004 was zij trouwens al begunstigd met de Akutagawa Prize). Het nieuws staat ook te lezen op The Burnt Ones: Literary Award News, een voortreffelijke website die de internationale literaire prijzen inventariseert. [postzegel: Ryonosuke Akutagawa]

Labels:

zaterdag 21 juli 2007

Dèr Mouw Genootschap ijvert voor Adwaita in Nederlandse canon

In Leiden is zopas het Dèr Mouw Genootschap opgericht, zo meldt De Contrabas. Het Genootschap is in het leven geroepen door een aantal J.A. Dèr Mouw-aficionado's en ontstond uit een zekere onvrede over het feit dat de Nederlandse dichter (1863-1919, ook bekend onder de naam Adwaita) niet zou voorkomen op de canon van de honderd grootste dode Nederlandstalige schrijvers, onlangs gepubliceerd door het Letterkundig Museum, die hiervoor een deskundige commissie aanstelde. Het Genootschap werd boven de doopvont gehouden in café De Grote Beer, die vaak in Dèr Mouws oeuvre voorkomt. Onder de oprichters onder meer Patty Scholten, Co Woudsma, Hans van den Bergh (dèr Mouwkenner en medebezorger van het Volledig Dichtwerk in 1986) en Jos Damen (bestuurslid van het Letterkundig Museum). Het Genootschap ijvert er vooral voor dat Johan Andreas Dèr Mouw alsnog wordt opgenomen in de canon van het Letterkundig Museum en wil Dèr Mouws poëzie (die geïnspireerd is door het Brahmanisme) een grotere nationale en internationale bekendheid geven. Er wordt luidop gedroomd van actie: "Te denken valt aan: een tentoonstelling (wie weet in het Letterkundig Museum!), een Dèr Mouwnummer van een literair tijdschrift, de uitgave van een deel van Dèr Mouws poëzie in Engelse vertaling (door een Britse of Amerikaanse uitgever) en heruitgave van oude en samenstelling van nieuwe bloemlezingen." [foto: Dèr Mouw en echtgenote, in 1903]

Labels: , ,

vrijdag 20 juli 2007

Douglas Coupland bewerkt roman JPod tot tv-serie

De Canadese auteur Douglas Coupland heeft een gloednieuwe TV-serie geschreven, gebaseerd op zijn roman JPod, zo weet CBC.ca Arts. De serie zal uit 13 delen bestaan en een komisch-ironische inkijk bieden in de videogame-industrie van Vancouver. De eerste uitzending is voorzien voor januari 2008 op CBC Television. De pilot werd al vervaardigd in november 2006, geregisseerd door Mike Clattenburg (Trailer Park Boys). De roman JPod beschrijft het leven van een groep ontwerpers van videospelen, die ze vervolgens door de marketingafdeling in een nieuwe vorm zien gegoten. Soms zien de spelen uiteindelijk niet eens het daglicht. De lichtjes gestoorde designers volvoeren allerlei nerdy handelingen, tot het bijstaan van hun al even geflipte familieleden. Het boek werd door recensenten geprezen als een van zijn beste sinds Microserfs, zie bijvoorbeeld hier of daar. Alom is de verwachting dat Coupland in de comedyserie ook volop de draak zal steken met de uitwassen van de bedrijfscultuur. Eerder dit jaar schreef hij het filmscript Everythings' Gone Green. Op zijn site kondigt hij in de herfst van 2007 ook de verschijning aan van The Gum Thief, zijn nieuwe boek. Zie ons eerder DPM-bericht over de ijverige Coupland en zijn plannen met de Penguinpockets.

Labels:

José Saramago droomt van samensmelting Spanje-Portugal

De Portugese Nobelprijswinnaar literatuur 1998 José Saramago heeft voor een rel gezorgd door in een interview te verklaren dat Portugal ooit opnieuw zal opgeslorpt worden door Spanje en dus met zijn eeuwige vijand opnieuw één land zal vormen. Saramago ventileerde deze zogenaamde "iberista"-theorie in het weekblad Diario de Noticios. De auteur, die de voorbije tien jaar op het Spaanse eiland Lanzarote woonde, denkt dat beide landen voordeel kunnen halen uit de samensmelting, zo meldt The Guardian. Hij denkt niet dat de tien miljoen Portugezen in deze constellatie bevreesd moeten zijn voor het verlies van een eigen identiteit, integendeel: "We hebben enkel maar iets te winnen bij deze territoriale, administratieve en structurele integratie." Saramago, die in het begin van de jaren 90 Portugal verliet na een twist met de toen conservatieve regering over zijn boek Het evangelie volgens Jezus Christus (1991) ontkende dat zijn uitspraken ingegeven zijn door rancune tegenover zijn thuisland. Het is niet voor het eerst dat Saramago over iets dergelijks prakkezeert: in zijn roman Het stenen vlot (1986) scheurt het Iberische schiereiland zich af van de rest van Europa en raakt op drift.
Toch is er veel kritiek op de uitspraken: "Zijn uitspraken behoren tot de negentiende eeuw, en niet tot de eenentwintigste", zo zei de voormalige buitenlandminister en Portugese ambassadeur in Madrid Martins da Cruz. Saramago blijkt volgens de critici voorbij te gaan aan alle heersende conflicten en getouwtrek tussen de landen. Toch blijken 28% van de Portugezen wel te vinden te zijn voor de samensmelting, in Spanje ziet 45 % dat volgens enquêtes wel zitten. Saramago brengt de reünie met Spanje zelf al volkomen in de praktijk en huwde zopas een Spaanse journaliste. De communistisch geïnspireerde Saramago laat zich regelmatig opmerken door boude politieke uitspraken, zie ook hier.

Labels: ,

donderdag 19 juli 2007

Uitgevers laten zich om de tuin leiden door lichtjes gewijzigde Jane Austen-fragmenten

David Lasman, de directeur van het Jane Austenfestival in Bath, heeft een experiment ondernomen om na te gaan of Jane Austen (1775-1815) tegenwoordig wel nog een uitgever zou vinden. Hij kwam tot de verbazingwekkende conclusie dat Britse uitgevers het nochtans klassiek bevonden oeuvre van Austen amper blijken te herkennen, zo meldt The Guardian. Lasman, die ook ontgoocheld was omdat zijn eigen werk maar niet uitgegeven raakte, stuurde lichtjes gewijzigde tekstfragmenten uit Northanger Abbey, Persuasion en Pride and prejudice naar achttien vooraanstaande uitgevers. Hij voorzag ze van andere titels, wijzigde enkele namen van personages en bracht zijn nom de plume Alison Layde aan, daarbij subtiel verwijzend naar het door Austen regelmatig aangewende pseudoniem A Lady.
Zeventien uitgevers, waaronder Penguin, retourneerden het werk, zonder daarbij het minste teken van herkenning van de fragmenten te geven. Slechts uitgeverij Jonathan Cape bleek het kopieergedrag te hebben opgemerkt en adviseerde de auteur om Pride and Prejudice met rust te laten.
Lassman was in hoge mate verbaasd dat zo weinigen Austen herkenden, zeker omdat haar boeken onlosmakelijk tot de Engelse canon behoren. Ook de beroemde openingszin uit Pride and Prejudice (“It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune must be in want of a wife”) maakte niets los. Lassman ondernam de Austen-truc omdat zijn eigen bewerking van de Griekse mythe over Theseus en de Minotaurus bij geen enkele uitgever animo opwekte. “Een boek aan de man brengen, is vandaag enkel mogelijk als je een agent onder de arm neemt”, zo smaalde hij. En ook Austen zou het dus kennelijk niet onder de markt hebben om tegenwoordig gepubliceerd te raken.

Labels: ,

Gerrit Krol-trein slachtoffer van vandalisme

Harry Mulisch en Hella S. Haase kregen dan wel bij wijze van eerbetoon onlangs planetoïdes naar zich genoemd, sinds vorige maand heeft de Groningse schrijver Gerrit Krol ook een fraaie beweeglijke hommage beet: er tuft nu zowaar een naar hem geheten trein door het Noord-Hollandse landschap. De Gerrit Krol-trein (van het type Spurt) rijdt sinds kort door Groningen en Friesland. Het is een van de 43 nieuwe stellen die treinmaatschappij Arriva heeft aangeschaft en die naar een personaliteit uit het Nederlandse Noorden werd vernoemd. Ook M. Vasalis, Liesbeth List, Piet Paaltjens en Hendrik Nicolaas Werkman kregen op die manier een eigen trein. Nu blijkt de Gerrit Krol-trein al het slachtoffer te zijn van graffitivandalisme, zo staat te lezen op De Contrabas. Krol is blijkbaar een geliefd doelwit: "Nadat vandalen eerder het oog lieten vallen op ‘zijn’ brug in de stad, is nu de naar hem vernoemde trein onder handen genomen. Na de ontdekking van graffiti op de Krol-trein hebben medewerkers van vervoersbedrijf Arriva het toestel gisteren meteen schoongemaakt." De Arriva-voorlichter Liesbeth de Vries noemde het bevuilen van de rood en wit gekleurde Krol-trein "walgelijk". Toch ziet ze geen verband tussen de naam van de schrijver en vandalisme. Gerrit Krol vermoedt intussen niet dat zijn werk tot deze reacties kan leiden: "Maar", zo zegt de schrijver aan RTV-Noord, "alles wat mooi en openbaar toegankelijk is, is kwetsbaar". De Vries: “We weten dat er mensen rondlopen die overal hun handtekening op willen zetten, om die reden zijn de toestellen voorzien van een speciale coating.”
Dichter Coen Peppelenbos ging in deze nieuwsluwe tijden zowaar op het vinkentouw liggen om de getroffen trein in het Groningse station te traceren, maar kon hem vooralsnog niet spotten, zie zijn website, RTV Noord intussen wél. Zie voor berichtgeving over het incident ook het Dagblad van het Noorden.

Labels: ,

Podium-uitgever Joost Nijsen begon zelf te geloven in Stand-in-mystificatie

In zijn column op de website van uitgeverij Podium blikt uitgever Joost Nijsen terug op de heisa rond het boek Stand-in van Sieger Sloot, dat in werkelijkheid geschreven is door Ernest van der Kwast, in het kader van een uitgekiende literaire mystificatie, zoals eind vorige week in NRC-Handelsblad werd bekendgemaakt (zie hier). Die werd liefst één jaar volgehouden, tot het de Van der Kwast en Sloot te machtig werd. Nijsen, die het boek uitgaf, opent met: "Hè, hè, we mogen het vertellen." Hij geeft toe dat de uitgeverij vanaf het prille begin bij het complot betrokken was: "Dit deden we uit volle overtuiging." Hij ontkent echter dat het om pure aandachtstrekkerij gaat: Podium deed het "niet omdat we denken dat je met de keuze van een pseudoniem en aansluitend de onthulling ervan nog veel aandacht trekt – dát trucje is de laatste jaren wel vaker vertoond." Nee, zegt Nijsen: "We gingen er in dit geval zo graag in mee omdat hier de keuze voor een pseudoniem in het directe artistieke verlengde lag van het onderwerp van deze roman: een stand-in die invalt voor schrijvers en daar uiteindelijk zo veel succes mee oogst dat hij meer faam verwerft dan de scheppers zelf." Nijsen knoopt er enige maatschappelijke bedenkingen aan vast: "Bekend worden met iets waaraan hij kunstzinnig part noch deel heeft. Een mooi thema in een tijd waarin je soms niet meer weet waaraan een BN’er ook alweer zijn bekendheid te danken heeft. Een literair spiegelpaleis ook, waar niets waar is, of juist alles misschien. En niet te vergeten een volgens velen overtuigende Grunberg-vervalsing (of is het nou een imitatio van een boek dat door Grunberg geschreven is maar onder een andere naam de wereld in gezonden wordt? Ik word ineens duizelig)" Nijsen gaat nog even op zijn immer enthousiaste elan door en prijst de operatie van Van der Kwast de hemel in: "Sterk van het grote literaire talent Van der Kwast is dat hij niet volstond met het verzinnen van een schrijversnaam, maar daadwerkelijk een stand-in zocht, de acteur Sieger Sloot, die er op zijn beurt een grote uitdaging in zag om, in het naadloze verlengde van zíjn artistieke professie, zo lang mogelijk te doen alsof hij die roman geschreven had."
Nijsen bekent dat het niettemin tot moeilijke momenten leidde, zoals bij de presentatie waar Nijsen écht moest liegen. "Een beetje overdrijven mag ik bij dat soort gelegenheden graag doen (je blijft spreekstalmeester), maar hier moest gelógen worden. [...] Blablabla, applaus, bloemen, buiging. En dan maanden volhouden tegenover media, eigen schrijvers, boekverkopers, et cetera, dat die Sieger Sloot behalve acteur werkelijk een verdienstelijk schrijver is. Ik moet bekennen dat ik er gaandeweg zelf in begon te geloven, daarmee het risico verkleinend dat ik me op een dag toch zou verspreken."
Sloot kwijtte zich zo goed van zijn taak als stand-in dat, aldus Nijsen, we ons "soms even in de arm [moesten] knijpen: o wacht even, Ernest is de auteur, die briljante gek heeft gewoon een mooie dikke roman geschreven en wij zijn er de trotse uitgever van, en niemand…" Nijsen besluit zijn column met wat reclame en concludeert: "Voor Sieger gaan we ondertussen gauw een door een ander voltooid manuscript zoeken, want we willen hem eigenlijk niet meer kwijt." Maar dat de stunt en de onthulling de aandacht trekt op een alweer bijna vergeten debuut, kan Nijsen toch moeilijk ontkennen. En zo blijkt "het vaker vertoonde trucje" toch weer te werken.

Labels: ,

woensdag 18 juli 2007

Honderdste sterfdag van Hector Malot herdacht

De honderdste verjaardag van de dood van de Franse schrijver Hector Malot (1830-1907), auteur van het tranentrekkende Alleen op de wereld (Sans famille, 1878), is herdacht met een literaire wandeling doorheen Fontenay-sous-Bois en langs markante plaatsen uit het leven van Malot, zo meldt Le Monde. Twee acteurs lazen uittreksels voor uit Alleen op de wereld, in het bijzijn van twee achterachterkleinkinderen van de auteur. Er is ook een tentoonstelling opgezet, en een wandelparcours, waarbij gestart wordt aan de woning van Malot, recht tegenover het Bois de Vincennes. De chalet waarin Malot woonde en een groot deel van zijn boeken schreef, is evenwel gesloopt in de jaren zestig, om plaats te maken voor een pand dat nu gehandicapten herbergt. Malot was een tijdlang socialistisch gemeenteraadslid in Fontenay. "Malot is altijd betrokken geweest in het leven in Fontenay en schoof daarbij sociale kwesties naar voren. Hij beijverde zich voor verwaarloosde kinderen of daklozen", zegt de achterachterkleindochter Agnès-Thomas Maleville aan AFP. Ze betreurde wel dat Alleen op de wereld het zicht heeft vertroebeld op de rest van zijn oeuvre. Het boek verhaalt over het weeskind Remi. Op achtjarige leeftijd wordt de jongen 'verkocht' aan de oude straatmuzikant Vitalis.
Het herdenkingsparcours eindigde op het kerkhof van Fontenay waar Malot is begraven. Ook in zijn geboortestreek rond Rouen komen er vanaf november Malot-herdenkingen, waaronder colloquia en tentoonstellingen.

Labels:

Biografie van Cyriel Buysse op komst

In oktober 2007 verschijnt de langverwachte biografie van Joris van Parijs over Cyriel Buysse (1859-1932), zo kondigen de uitgeverijen Houtekiet en Atlas aan. Zij zullen Het leven, niets dan het leven. Cyriel Buysse en zijn tijd in coproductie uitgeven. De naturalistische schrijver uit Nevele toonde zich steeds een wereldburger, "een vrijzinnig liberaal met socialistische sympathieën, die een hekel had aan Franshatende Vlamingen en Franssprekende Vlaamshaters." Buysse was onder meer bevriend met Louis Couperus en Maurice Maeterlinck en is als novelleschrijver onnavolgbaar. Als pionier van de moderne roman in Vlaanderen kan zijn rol niet overschat worden. Het verschijnen van het boek valt min of meer samen met de 75ste verjaardag van zijn overlijden. Van Parijs heeft geput uit nieuwe informatie uit brieven, dagboeken en privéarchieven en mikt op "een boeiende combinatie van biografie en historiografie." Zijn biografie over beeldend kunstenaar Frans Masereel ontving in 1996 de Gouden Uil. In de reeks De Twintigste Eeuw verschenen bij Atlas onlangs ook heruitgaves van Buysses Zomerleven en Tantes. Het Cyriel Buysse Genootschap houdt in Vlaanderen de rijke literaire nalatenschap van Buysse levendig. Zie ook dit eerdere DPM-bericht.

Labels: ,

dinsdag 17 juli 2007

Palestijnse dichter Mahmoud Darwish na 37 jaar even terug in Israël

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish heeft na 37 jaar voor het eerst weer voorgelezen in Israël en deed daarbij boude politieke uitspraken over de machtsstrijd tussen Fatah en de radikaal islamitische organisatie Hamas, zo meldt de Oostenrijkse krant Der Standard. In de loop van zijn lezing in de havenstad Haïfa omschreef hij de bloedige gevechten tussen Hamas en Fatah als "een openlijke zelfmoordpoging in de straten." Hij was schamper over de overwinning van Hamas. Darwish verweet ook Israël dat ze de kansen op vrede telkens weer niet weet te benutten. De lezing werd bijgewoond door 2.000 toeschouwers en rechtstreeks uitgezonden door Al-Jazeera. Darwish wordt beschouwd als een van de belangrijkste Arabische dichters van zijn generatie. Hij werd geboren in 1941 te Al-Baroua in Galilea, dat onder Brits mandaat tot Palestina behoorde en later tot de staat Israël. in 1970 koos hij voor het exil. Hij leefde een tijdlang in Parijs, Caïro en Beiroet, en vanaf 1995 in Ramallah. In 1993 brak hij met de PLO van Yasser Arafat. Zijn vaak vertaalde gedichten staan bol van de beelden over het lot van Palestina. Meer details over de lezing ook bij AFP.

Labels:

Russische performancedichter Dmitri Prigov (66) gestorven

Maandagmorgen is de Russische dichter en schilder Dmitri Prigov gestorven aan de naweeën van een hartaanval die hem op 7 juli had getroffen, zo meldt Fox News. Prigov gold als een van de belangrijkste dichters van het post-Sovjettijdperk en maakte furore met performance-optredens, in het kader van de met zijn kompaan Lev Rubinstein opgerichte 'conceptualistische school'. In de jaren zestig lag hij regelmatig in de clinch met de Russische autoriteiten en werd zijn werk verspreid via de samizdat. In 1986 werd hij gedetineerd in een psychiatrische instelling, maar na een petitieactie weer vrijgelaten. Hij schreef tijdens zijn leven ruim 30.000 gedichten, waarbij hij veel inspiratie putte uit zijn geliefkoosde Moskou. In 1993 kreeg hij de Poesjkinprijs. Lees bij de Franse literaire website Evene een interview met Prigov, die tijdens zijn geruchtmakende optredens zelfs danste en zong.

Labels: ,

Archief Adriaan Morriën overgedragen aan Letterkundig Museum

Het literaire archief van schrijver, literatuurcriticus en journalist Adriaan Morriën (1912-2002) is onlangs overgedragen aan het Letterkundig Museum in Den Haag. Zijn dochters Alissa en Adriënne deponeerden zesendertig verhuisdozen bij het museum, zo meldt NRC. In de literaire nalatenschap van Morriën schuilen onder meer zijn eerste probeersels als dichter tijdens de jaren dertig, tientallen brieven van Hermans en Reve, een correspondentie met de jonge dichter Jan Hanlo en brieven van collega-dichters als Bertus Aafjes, Gerrit Achterberg, Esther Jansma en Rogi Wieg. Adriaan Morriën was redacteur van literaire tijdschriften als Criterium, Libertinage en Tirade. In 1946 richtte hij ook het blad Literair Paspoort op. Hij speelde lange tijd een scharnierrol in de Nederlandse letteren en was er vroeg bij om schrijvers als Mulisch, Hanlo, Reve en Lodeizen naar waarde te schatten. Morriën was ook bevriend met W.F. Hermans, met wie hij later hevig gebrouilleerd raakte. Ook Heinrich Böll, Günter Grass en Martin Walser behoorden tot zijn kennissenkring. Zijn voornaamste thema's zijn erotiek, leven en dood en het verwonderde niet dat hij "de theoloog van het lichamelijke" werd genoemd. In 1957 publiceerde hij Alissa en Adriënne, een prozaboekje over zijn dochters. De meeste vermaardheid verwierf Morriën misschien wel met de twee delen aantekeningen en autobiografische verhalen in de Privé-Domeinreeks: Plantage Muidergracht (1988) en Ik heb nu weer de tijd (1996). in 2005 verscheen zijn biografie Lieve rebel (De Arbeiderspers), geschreven door Rob Molin, een "even bewonderend als kritisch epistel aan Morriën": "Zijn 'immorele' levenswandel was een felle reactie op zijn christelijke opvoeding, een gevecht om vrijheid waaraan tijdens zijn leven geen einde kwam." [foto: Adriaan Morriën voor het Ajax-Stadion, foto Ronald Sweering]

Labels: , , ,

maandag 16 juli 2007

Alain Robbe-Grillet stopt nieuwe roman in foedraal

Een van de boeken waar de Franse literaire wereld in september reikhalzend naar uitkijkt is de nieuwe roman van het vroegere opperhoofd van de nouveau roman Alain Robbe-Grillet. De intussen 85-jarige auteur en regisseur blijft onverminderd actief en schrijft vaak toegankelijker dan in zijn glorieperiode. Nu blijkt dat het boek met de titel Un roman sentimental zal verspreid worden in een soort geplastificeerde enveloppe, zo melden diverse Franse media. Uitgever Fayard, ook uitgever van Houellebecq, doet dit uit voorzorg omdat de tekst over een "geraffineerde vorm van sadisme" gaat en minderjarigen door dit foedraal de tekst in de boekhandel niet zullen kunnen inbladeren. De voorzichtigheid is ingegeven door de polemiek die in augustus 2002 ontstond rond het boek Rose bonbon van Nicolas Jones-Gorlin (Gallimard). Deze (matige) roman daalde onbehaaglijk diep af in de gedachtewereld van een pedofiel. Dat zorgde voor protest, waarna een kinderrechtenorganisatie een proces aanspande in naam van de bescherming van de kinderrechten. Een commissie die publicaties op hun welvoeglijke inhoud onderzocht, adviseerde toen om het boek te verbieden voor minderjarigen. De rechter volgde deze redenering niet. Toch bracht Gallimard een buikbandje aan rond het boek, waarin het uitdrukkelijk fictionele karakter van het boek werd benadrukt.
Robbe-Grillet, die bekendheid verwierf met Les gommes (1953) en La jalousie (1955), bespeelde in zijn films ook al regelmatig het thema sadisme. Hij werd in 2004 opgenomen in de Académie Française. Zijn echtgenote, de actrice Cathérine Robbe-Grillet, schreef in 1956 onder het pseudoniem Jean de Berg de erotische novelle L'Image, met uitgesproken sado-masochistische inslag en onder de naam Jeanne de Berg in 1985 ook Céremonies de femmes.

Labels: , , ,

'Racistisch' Kuifje in Afrika bestormt bestsellerlijsten

De verkoop van het Kuifje-album Kuifje in Afrika is op explosieve wijze gestegen, na de rel die het boek in Groot-Brittannië vorig week veroorzaakte toen het Britse racismebestrijdingsbureau CRE het boek omschreef als 'racistisch'. Dat meldt De Morgen, die spreekt van een stijging met 3800 procent. Het stripalbum uit 1931 prijkt intussen op nummer acht van de meest populaire boeken bij internetboekhandelaar Amazon. (Toen we dit bericht schreven, was dat intussen plaats 12 geworden). Midden vorige week werd het album bij de Britse boekhandels van de Amerikaanse keten Borders van de kinderafdeling naar de volwassenenafdeling verbannen. Zie ons eerder bericht.

Labels:

zondag 15 juli 2007

Graftombe van Franse cultdichter Aloysius Bertrand gered

Dit jaar is het tweehonderd jaar geleden dat de Franse dichter Aloysius Bertrand (1807-1841) werd geboren. Bertrand is vooral beroemd gebleven als auteur van het prozagedicht Gaspard de la nuit, postuum gepubliceerd in 1842. Bertrand oefende met het boek grote invloed uit op Baudelaire (die le Spleen de Paris schreef na lezing van Bertrand) en op de surrealisten. Her en der werd geijverd om Bertrand op gepaste wijze te herdenken, maar een aantal verwikkelingen rond zijn graftombe om het Parijse cimetière Montparnasse gooiden roet in het eten, zo bericht het tijdschrift Lire in zijn julinummer. Eind 2006 bleek dat zijn graf danig in verval was en dat de Ville de Paris het wellicht administratief zou ruimen. Twee Bertrandadepten wilden dat echter ten allen prijze voorkomen en richtten inderhaast een Association pour la mémoire d'Aloysius Bertrand op en verzamelden 4.700 euro, het noodzakelijke geld om de ruiming te voorkomen en het kleine monument te herstellen. Uiteindelijk zegde ook de Societé des gens de lettres en France zijn steun toe en kon de tombe gered en gerestaureerd worden. De Bertrand-vereniging ijvert er nu voor dat het graf van Bertrand beter... bewegwijzerd wordt op het door literaire necrotoeristen nochtans druk gefrequenteerde kerkhof, waar onder meer de stoffelijke overschotten van Sartre, de Beauvoir, Duras, Maupassant, Louys, Berl, Cortazar, Baudelaire en Gainsbourg rusten. Het boek Gaspard de la Nuit verscheen in Nederlandse vertaling bij Athenaeum/Polak en Van Gennep in 2004.

Labels: ,

Acteur Sieger Sloot was jaar lang fake-schrijver van 'Grunberg-vervalsing'

Er is een nieuw ophefmakend geval van mystificatie in de Nederlandse letteren. De acteur Sieger Sloot, die in 2006 debuteerde met de roman Stand-in (uitgeverij Podium), blijkt helemaal niet de auteur van het boek, maar wél de schrijver Ernest van der Kwast. Dat bekenden Sieger Sloot en Ernest van der Kwast dit weekend in het Cultureel Supplement van NRC-Handelsblad en staat ook te lezen op Van der Kwasts weblog. Dat er met Stand-in een spelletje met de lezer werd gespeeld, kon al langer vermoed worden. Het meer dan behoorlijk ontvangen Stand-in gaat immers over ene Andreas Mahlknecht, een man die invalt voor schrijvers. "Hij signeert hun boeken, ontvangt rozen en neemt podiumangsten over met de vanzelfsprekendheid waarmee familieleden elkaars kleren dragen", aldus van der Kwast. Van der Kwast sprak Sloot een jaar geleden aan met de vraag of hij en public als auteur van zijn boek wenste op te treden. Sloot hapte na enige aarzeling toe: "Ik vond het niet alleen en sensationeel en origineel idee, het leek me ook een experiment om te kijken in hoeverre je de inhoud van een boek en de vorm waarin je het presenteert, kan laten samenvallen", aldus Sloot in NRC. Van der Kwast schreef zijn boek trouwens geheel in de stijl van Arnon Grunberg. Hij had namelijk al zo vaak moeten horen dat hij een Grunberg-epigoon was, dat hij - nadat hij tijdens het schrijven van zijn derde boek vastliep - dan maar besloot om een volledig boek in de stijl van Grunberg te concipiëren. En aldus ook een soort nieuwe Marek van der Jagt (een van de Grunbergiaanse mystificaties) te creëren, zeker toen Van der Jagt in 2005 door Grunberg (voorgoed?) werd opgeborgen. "Stand-in is een vervalsing. Zoals de meestervervalser Geert Jan Jansen doeken naar grote meesters schilderde, zo heb ik een boek naar Arnon Grunberg geschreven. Ik heb dit niet alleen gedaan omdat het voor mijzelf een logische stap was, maar ook omdat het voor Grunberg een logische stap zou kunnen zijn."
Volgens acteur Sieger Sloot is het opzet maar ten dele gelukt. Al werd hij op het boekenbal wel gecomplimenteerd en waren er veel "bizarre momenten": "Ernest had gehoopt dat mensen zouden denken dat dat de roman door Arnon Grunberg was geschreven en dat er zodoende meer roering zou ontstaan." Sloot besluit: "Ik heb geen moment spijt van wat ik heb gedaan. Ik kan me voorstellen dat mensen die de Donorshow van BNN niet konden waarderen, dit ook een verwerpelijke publiciteitsstunt vinden. Maar ik zie het eerder als een geweldige grap, een hoax. Dit spel wil je niet je hele leven voor je familie en je vrienden blijven spelen."
In ieder geval is het geestig om met terugwerkende kracht de recensies van Stand-in te lezen, zie hier. Op Sloots website staat in zijn bio ook te lezen: "Sieger Sloot: "De acteur en schrijver in mij vechten voor hun leven, maar de strijd is vooralsnog onbeslist." Ernest Van der Kwast is dan weer tuk op pseudoniemen. Hij schreef onder de naam Yusef-El-Halal ook de roman Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken, die een vrij gunstige ontvangst kreeg. De zaak Sloot-Van der Kwast roept meteen herinneringen op aan de heisa rond Oscar van den Boogaard en zijn alter ego Emmanuel Lipp in november 2006. Samen met zijn vriend, de acteur Steven Van Watermeulen, schreef hij de roman Chinchilla Song (De Geus), de bekentenis van een "moordenaar", zie eerdere DPM-berichten. Lange tijd werd gegist naar de ware identiteit van de schrijver van het boek, waarbij ook de naam van Grunberg circuleerde.

Labels: ,

zaterdag 14 juli 2007

Douglas Coupland verhaspelt Penguin-boeken

Op zijn website kondigt de Canadese schrijver Douglas Coupland (°1961) een tentoonstelling aan met tekstcollages van Penguin-paperbacks. "Penguinpockets bezaten in hun dagen zowel de marketinginvloed van een Oprah Book Club-selectie als een stevig academisch cachet. Met de Penguinpockets als brandstof voor tekstcollages onderzoekt Coupland de noties van social engineering van rond het midden van de twintigste eeuw en de verlichting van de massa’s", zo heet het in de wat enigmatische blurbtekst. De tentoonstelling opent op 26 juli in de Monte Clark Gallery in Toronto. Later dit jaar stelt Coupland ook nog de installatie Fifty Book I have Read More than Once voor, in de marge van een tentoonstelling van schilder R.B. Kitaj. Coupland was al lang actief als beeldend kunstenaar toen hij in 1991 debuteerde met Generation X. Met deze roman brak hij meteen internationaal door en maakte hij school. Veel trendwatchers zagen in de moedeloze sfeer een teken des tijds, Coupland zelf probeerde het paradigmatische karakter van zijn boek en - geëxtrapoleerd - van zijn generatie eerder te minimaliseren. (HC)

Labels: ,

A.N. Wilson neemt Nobelprijswinnaars literatuur op de schop

Welke Nobelprijswinnaars literatuur doorstaan de tand des tijds? Dat vraagt literatuurcriticus en Betjeman-biograaf A.N. Wilson zich af in de Daily Telegraph en het fresco dat hij schetst iets niet al te hoopgevend en hoofdzakelijk mopperend van aard. "Ik heb een vooroordeel tegen auteurs die de Nobelprijs hebben gewonnen", zo opent hij zijn polemische stuk. Vervolgens peilt hij welke in het Engels schrijvende Nobelprijswinnaars binnen 100 jaar nog zullen gelezen worden. Met W.B. Yeats en T.S. Eliot als laureaten kan Wilson zich nog verzoenen, maar: "Er is iets pervers met een prijs die de lauwerkransen op de schouders legt van John Galsworthy en Pearl S. Buck, en daardoor talrijke illustere schrijvers onerkend laat." Scherper is de uithaal naar Toni Morrison en Seamus Heaney: "Tegenwoordig hebben Heaney en Morrison zonder twijfel hun fans, maar ik zou bijzonder verrast zijn moest iemand binnen honderd jaar hun werk nog bekronen." Wilson argumenteert dat niet-literaire criteria veel te vaak de doorslag geven en vertelt - een tikje rancuneus - hoe Heaney in het zicht kwam van de jury: "At the worst of the troubles in Northern Ireland, international liberalism was looking round for a Roman Catholic (preferably non-practising) poet from that violent province. Charles Monteith, Protestant publisher of genius from Faber, produced Seamus Heaney from his top hat, a minor versifier who in quieter times would scarcely have made it into The Oxford Book of Provincial Verse." Wilson gaat verder met brandhout te maken van reputaties en vraagt zich - terecht - af wat Churchill en Bertrand Russell, ondanks hun kwaliteiten op diverse terreinen, op de lijst van literaire Nobellaureaten hebben te zoeken. Ook Elias Canetti deelt in de brokken. Zijn enige roman, Die Blendung (Het martyrium) is een mislukking, aldus Wilson en "zijn reputatie is gebaseerd op drie of vier volumes herinneringen, die hem - hoe briljant ook - moeilijk in de categorie van Rousseau of Augustinus plaatsen." Tenslotte wordt Heinrich Böll omschreven als de perfecte compromiskandidaat. De discussie is natuurlijk niet nieuw: er is al veel inkt gevloeid over het feit dat schrijvers als Proust, Zola, Musil, Tolstoj en Orwell hem nooit kregen. [foto: Seamus Heaney]
Ook iets luchtiger nieuws van het Nobelprijsfront: de Italiaanse ontwerper Cleto Munari heeft vijf vulpennen gemaakt die een eerbetoon moeten betekenen aan vijf Nobelprijswinnaars literatuur, met name Saul Bellow, Wole Soyinka, Naghuib Mafoez, José Saramago en ...Toni Morrison, die zich na het lezen van Wilsons stuk kan troosten met deze kleine hommage. Munari kreeg daarbij de hulp van Toyo Ito (Japan), Alessandro Mendini (Italië), Alvaro Siza Viera (Portugal) en Oscar Tusquets Blanca (Spanje), toch geen kleine jongens in de designwereld. Het initatief gaat vergezeld van The Book of Five Pens. De begeleidende, wollige commentaren zijn vrij hilarisch. De prijzen van de schrijfstokken hebben we niet kunnen achterhalen.

Labels: , , ,

vrijdag 13 juli 2007

Nederlandse kunstenaars en de lokroep van Ibiza

Het Spaanse eiland Ibiza had voor Nederlandse kunstenaars en schrijvers geruime tijd een hoge aanlokkelijkheid. Zeker tussen 1957 en 1964 zijn een opvallend groot aantal Nederlandse schrijvers, schilders en dichters naar het eiland in de Middellandse Zee afgezakt. De ongedwongenheid en het internationale cachet werkten als magneten en Ibiza was nog bijlange niet in de greep van het massatoerisme. De Amsterdamse kunstenaarsvereniging Arti et Amicitiae in Amsterdam organiseert nu een tentoonstelling over het werk dat deze artiesten er produceerden. Vamos a Ibiza! / Op naar Ibiza! 50 jaar Nederlandse kunstenaars op Ibiza opent zaterdag de deuren en toont boeken en andere teksten van onder meer Cees Nooteboom, Hugo Claus en Tommy Wieringa. Ook is er werk van auteur en beeldend kunstenaar Jan Cremer en vj Micha Klein. De tentoonstelling, die ook aandacht zal besteden aan de recente Nederlandse sien op Ibiza, is te bekijken in het gebouw van Arti et Amicitiae aan het Rokin en loopt tot en met 19 augustus. Er is ook een speciaal magazine gemaakt, met veel achtergrondinformatie. In 1989 verscheen overigens bij Thomas Rap het aardige boekje Literair Ibiza van Gerard Mulder, waarin de auteur de literaire geschiedenis van de Nederlandse en internationale kolonie op Ibiza reconstrueerde. [foto: C.B. Vaandrager en Jan Cremer op Ibiza, 1962]

Labels: ,

donderdag 12 juli 2007

David Van Reybrouck weer bekroond voor 'Die siel van die mier'

De Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde (KANTL) heeft haar vijfjaarlijkse prijs voor podiumteksten 2007 toegekend aan David Van Reybrouck voor zijn toneeltekst Die siel van die mier (2004). De prijs is 6.250 euro waard en bekroont werken uit de periode 2002-2006. “Van Reybrouck bewijst met Die siel van die mier dat hij een rasauteur is, die ook het heel eigen idioom van het theater van nature beheerst”, zo schrijft het juryrapport. De monoloog Die siel van die mier is gebaseerd op Van Reybroucks bejubelde boek De plaag, het knagen van schrijvers, termieten en Zuid-Afrika, dat vorig jaar ook een nominatie kreeg voor de vijfjaarlijkse prijs voor proza van de KANTL. De jury meldt verder dat van Reybrouck “een aantal relevante ideeën uit zijn boek naar het toneel [wist] te ‘vertalen’. [...] Op die manier komt het universele karakter van zijn gedachtegoed extra uit de verf. [...] De oorspronkelijke tekst kan gelezen kan worden als een parabel over de mensenmaatschappij, meer specifiek de maatschappij die zich in koloniaal Afrika gevormd heeft, en over wat die maatschappij met de individuen doet." Van Reybrouck ontving in 2004 al de Taalunie Toneelschrijfprijs voor Die siel van die mier. De KANTL-prijs wordt hem op 17 oktober overhandigd in de gebouwen van de Academie te Gent.

Labels:

'Kuifje in Afrika' verbannen uit kinderboekenrek

Het stripalbum Kuifje in Afrika is in Groot-Brittanië het voorwerp van een rel. De Amerikaanse uitgever Borders heeft aan zijn boekhandels in Groot-Brittannië gevraagd om het stripalbum Kuifje in Afrika (oorspronkelijk Kuifje in Congo) te bannen uit de kinderrekken en het over te brengen naar de volwassen graphic novel-afdeling, zo melden De Morgen én The Guardian. De beslissing viel nadat de Britse vereniging voor rassengelijkheid (CRE) dit tweede Kuifje-avontuur bestempelde als "vol van racistische stereotypen." De CRE argumenteert dat het album "elementen bevat die voor sommige lezers schokkend kunnen zijn". De commissie onderzocht de zaak nadat een klant in een Londense Borders-winkel protest had aangetekend.
Kuifje in Afrika werd door Hergé getekend in 1930-1931, toen het land nog een kolonie was. De commissie vindt dat Hergé van de bevolking "inheemse wilden" maakt, die worden tentoongesteld als "apen" en "spreken als imbecielen." De woordvoerster van het CRE zei nog dat de enige plaats voor het boek het "museum" is, samen met een bordje waarop staat dat het boek "old-fashioned, racist claptrap" is. In de hertekende versie werd zowel aan het "debiele" taalgebruik als aan de karikaturale tekeningen van de Congolezen geremedieerd. In de strip wordt Kuifje ondermeer chef gemaakt van een Afrikaans dorpje. Borders meldde nog dat het geen censuur wil plegen en dat de klanten de keuze moeten maken, vandaar de beslissing om het boek te verhuizen naar de volwassenenafdeling. Waterstone's overweegt intussen iets gelijkaardigs. Boeiend is ook dit opiniestuk over de kwestie uit The Times door Anne Fine.

Labels:

Vals paspoort van Pablo Neruda gerecupereerd

In 1948 diende de Chileense dichter en Nobelprijswinnaar literatuur Pablo Neruda (1904-1973) zijn geboorteland te ontvluchten vanwege een donderspeech over het beleid van regeringsleider Videla. De valse identiteitspapieren waarmee hij dat deed – onder de naam Antonio Ruiz – werden recentelijk aan de Fundación Pablo Neruda geschonken. Over de barre tocht naar Argentinië zelf zou Neruda het in 1971 tijdens zijn nobelprijstoespraak hebben. Het was de periode waarin hij verschillende gedeeltes schreef van de Canto General, het bekende epische gedicht over de tragische geschiedenis van Latijns-Amerika. De communistische wereldreiziger vestigde zich na zijn vlucht na allerlei peripetieën in Parijs en trok er onder meer op met Pablo Picasso. Neruda keerde in 1952, na de val van de regering Videla, naar Chili terug en werd er een gezien figuur in progressieve en literaire kringen.
Vandaag is het overigens precies 103 jaar geleden dat Neruda werd geboren, en dat wordt in Chili met verschillende festiviteiten herdacht. Voor wie het Zuid-Amerikaanse land een bezoek brengt, zijn Neruda’s verschillende woningen – La Chascona in Santiago, Casa de Isla Negra en La Sebastiana in Valparaíso – het hele jaar door bijzonder prettige bezienswaardigheden. [gastbijdrage Hans Cottyn - afbeelding: het valse paspoort van Neruda]

Labels: ,

woensdag 11 juli 2007

Martin van Amerongenprijs voor beste 'elektronisch essay'

Om zijn 130-jarig bestaan te vieren roept het weekblad De Groene Amsterdammer de Martin van Amerongenprijs voor het beste essay in het leven. Een jury onder voorzitterschap van nieuwslezer Sacha de Boer zal het beste 'elektronische' essay bekronen, handelend over het onderwerp 'elke mening telt - telt elke mening?' De prijs omvat 2500 euro, terwijl er ook een publieksprijs van duizend euro beschikbaar is. De essays worden op de Groene-website gepubliceerd, waarlangs het publiek kan stemmen, en moeten binnenkomen voor 16 september 2007.
De prijs wordt overhandigd tijdens het jubileumfeest in de Amsterdamse Stadsschouwburg op 27 oktober. Opvallend is dat het essay - aldus de initiatiefnemers - "een opstel" kan zijn, maar ook "een muziekstuk met tekst, een fototentoonstelling met bronvermelding, een film met annotatie of een ontsloten bibliotheek. Ook manieren van kennisoverdracht en meningsvorming die nog ongekend zijn, kunnen in een elektronisch essay worden gebruikt. "
Martin Van Amerongen was een gewaardeerd en scherpzinnig publicist en schreef boeken over klassieke muziek, Heinrich Heine, de perswereld, enz..Hij werkte lange tijd voor Vrij Nederland. Van 1985 tot 1997 en van 1999 tot aan zijn dood in 2002 was hij boegbeeld en hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Op deze pagina kunt u een blik werpen in zijn bibliotheek, die door Antiquariaat Colombine na zijn overlijden is geïnventariseerd met het oog op verkoop. [karikatuur: Martin van Amerongen door Jan Jonkers]

Labels: ,

Succesauteur Sebastian Faulks schrijft vers James Bondverhaal

De Britse auteur Sebastian Faulks (°1953) heeft erin toegestemd om een gloednieuw James Bond-verhaal te schrijven. Hij is daartoe aangezocht door de erven van Bond-schepper Ian Fleming (1908-1964), die op die manier de honderdste verjaardag van de auteur volgend voorjaar, op een originele manier willen herdenken. Devil May Care, zoals het boek zal heten, verschijnt in mei 2008 en speelt zich af tijdens de Koude Oorlog in 1967. Faulks lichtte in The Guardian al een tipje van de sluier op: "Bond is gehavend en verouderd en in zekere zin is het boek een terugkeer naar de schietgrage Bond, die een laatste heroïsche opdracht zal vervullen." Faulks Bondreprise zit naar verluidt vol ploertigheid, "slechts lichtjes getemperd door een zekere nieuw-mannelijke gevoeligheid." Faulks is niet de eerste auteur die door de erven-Bond onder de arm is genomen om 007 op papier te laten herrijzen. Onder andere Kingsley Amis, John Pearson, John Gardner en de Texaanse auteur Raymond Benson, die het laatste Bondboek The Man with the Red Tattoo (2002), gingen hem vooraf, maar meestal met wisselend resultaat. De 14 originele Bondverhalen van Ian Fleming werden wereldwijde bestsellers, met een sliert legendarische verfilmingen tot gevolg. Sinds Casino Royale in 1953 zijn er 100 miljoen exemplaren van verkocht. Sebastian Faulks toonde zich verrast maar ook verguld door de opdracht. Hij volgde daarbij het stramien van exotische locaties, ravissante dames en alomtegenwoordige slechteriken. Faulks staat nochtans bekend als een eerder episch verteller en schreef onder meer Birdsong, Charlotte Gray en The Girl at the Lion D'Or, boeken die zich afspelen tegen het decor van de Eerste en Tweede Wereldoorlog.

Labels: , ,

dinsdag 10 juli 2007

Tewaterlating van Brussels stadsdichterscollectief

In het kielzog van steden als Antwerpen en Brussel (en tal van Nederlandse steden) is met enige vertraging ook de hoofdstad Brussel haar zoektocht naar een stadsdichter gestart. Enkele dichters zetten uiteindelijk hun schouders onder een heus stadsdichterscollectief. Dat zou het beste recht doen aan de veelkleurigheid en meertaligheid van Brussel, zo vonden de initiatiefnemers. Vooral David van Reybrouck en Peter Vermeersch trokken hierbij aan de kar. In Brussel wordt op 11 juli, ter gelegenheid van de Vlaamse feestdag, het eerste stadsdichterscollectief voorgesteld in het Vlaams-Nederlands Huis de Buren. Het gaat om de slamdichter en hiphopper Manza, de Galicisch-Brusselse bioloog, dichter en prozaïst Xavier Queipo, theaterauteur en dichteres Laurence Vielle en pur sang Brusselaar en dichter/essayist Geert van Istendael. De vier dichters zullen een vijftal keer per jaar Brusselse gebeurtenissen belichten. Twee van de vier dichters worden jaarlijks vervangen. [foto: Laurence Vielle]

Labels: ,

Britten grijpen meer naar boeken dan 30 jaar geleden

De Britten - en in het bijzonder de vrouwelijke eilandbewoners - lezen meer boeken dan dertig jaar geleden. Dat zou blijken uit een doorgedreven analytisch onderzoek van de Universiteit van Manchester, die de tijdsbesteding van de Britten onderzocht aan de hand van duizenden zogenaamde time-use diaries in vijf landen en deze vergeleek in 1975 en in 2000. Het bericht staat te lezen in de Daily Telegraph. Een paradoxale verklaring voor dit toenemende leesgedrag zou zijn dat boeken ideaal zijn om hiaten op te vullen in het drukker wordende tijdsschema van mensen. "And with busier lives there are more gaps", zo schrijft BBC News. Terwijl de Britten in 1975 drie minuten per dag besteedden aan het lezen van een boek, zou dat in 2000 zeven minuten zijn geworden. Een andere mogelijke verklaring is het feit dat boeken goedkoper zijn geworden. Dat vrouwen dan weer meer boeken lezen dan mannen, verbaast niet: die tendens werd internationaal al vaker aangegeven. Het onderzoek zou wél aantonen dat Britten veel minder kranten en magazines lezen dan voorheen. Analyses van het Britse Office for National Statistics signaleerden in 2001 dan weer dat een kwart van de volwassenen in de voorbije 12 maanden geen enkel boek had gelezen. Ophef maakte destijds de verklaring van ex-Spice Girl Victoria Beckham dat ze in haar leven nog nooit een boek had gelezen.
De cijfers van het onderzoek geven ook aan dat in Noorwegen en Frankrijk (van 10 naar 18 minuten per dag) er eveneens meer boeken gelezen worden. In Nederland was er een zeer lichte daling, van 13 naar 12 minuten per dag (zij het dat dat laatste cijfer stamt uit 1995). Dr Dale Southerton, een van de onderzoekers, concludeert: "Mensen nemen zomaar aan dat er in het Verenigd Koninkrijk minder gelezen wordt, dan in het verleden. Het omgekeerde is waar.'' [afbeelding: Reading is fun, prent door Maurice Sendak]

Labels:

Oegandese schrijfster krijgt geziene Afrikaanse prozaprijs

De Oegandese schrijfster Monica Arac de Nyeko (°1979) heeft de jaarlijkse Caine Prize gewonnen, zo meldt BBC News. De onderscheiding geldt als een van de belangrijkste bekroningen voor Afrikaanse proza- en verhalenschrijvers. Arac de Nyeko kreeg de prijs ter waarde van 20.000 dollar voor haar verhaal Jambula Tree. De prijs werd aangekondigd in Oxford en behelst ook een periode als writer in residence aan een Amerikaanse universiteit. Onder de genomineerden bevonden zich voorts drie Nigeriaanse schrijvers. Zie ook dit interview met de laureate.

Labels: ,

maandag 9 juli 2007

Katten in Hemingway-museum inzet van juridische uitputtingsslag

De zowat 50 residerende katten in het vroegere woonhuis van Ernest Hemingway in Key West, Florida, zijn de inzet van een hilarisch conflict, zo melden zowel The Guardian als de Miami Herald. Het Ernest Hemingway Home and Museum moest van het US Department of Agriculture (USDA) een tijdlang dicht omdat de katten er niet vrij meer mochten rondlopen. Het gaat immers om een bijzonder soort 'polydactyle' katten, die meer tenen bezitten dan een normale poes en dus gelden als een zeldzame soort, waarvoor een vergunning nodig is. De dieren zijn merendeels afstammelingen van Hemingway's eigenste zestenige kat Snowball, zo wil het verhaal. Zodoende, argumenteert de dienst, moet het museum een licentie hebben om ze "tentoon te stellen." Voorlopig hebben de meertenige poezen met welluidende namen als Simone de Beauvoir, Emily Dickinson en Pablo Picasso de juridische strijd gewonnen en mogen ze nog even ronddartelen. De Key West City Commission nam het immers op voor het Hemingway Home and Museum en stond een uitzondering op de gemeentewet toe. Die bepaalt dat elk gezin slechts vier dieren mag houden. "De katten worden niet tentoongesteld als circusdieren. De kattenfamilie, afkomstig van de originele zestenige Hemingway-katten, zijn dieren van historisch, sociaal en toeristisch belang, een integraal onderdeel van de geschiedenis en de atmosfeer van het Hemingway House", zo luidt het.
De Nobelprijswinnaar had zijn poes Snowball in de jaren dertig gekregen van een scheepskapitein. In het huis op Key West werkte Hemingway onder meer aan For whom the Bell tolls en aan de kortverhalen van The Snows of Kilimanjaro. Binnenkort krijgt het conflict tussen het museum en het US Department een staartje voor de rechtbank. De rechter vindt dat er een modus vivendi moet worden gevonden over de vierpotigen. Maar eerst moet een kattenonderzoeker de populatie in kaart brengen en bestuderen. Het aanslepende conflict dateert van 2003 en beroerde een tijd geleden ook al USA Today. Overigens...dit artikel van CNN uit 1999 verwijst een aantal kattenverhalen rond het Hemingway House naar het rijk der legenden. Dat het museum bijzonder veel geld veil heeft om de kattenmythe te handhaven en zelfs een batterij advocaten onder de arm neemt, bewijst natuurlijk hun belang als bijkomende ferme publiekstrekker. [foto's: het Hemingway House and Museum op Key West, met één poes op de voorgrond + Hemingway aan het werk, samen met een opdringerige kat]

Labels: , ,

zondag 8 juli 2007

Club Propaganda, website voor 'minder bekende' Nederlandse schrijvers

Er is alweer een nieuwe website opgericht om de Nederlandse letteren te promoten, zij het dan vooral bedoeld om schrijvers die niet in de eerste galerijen figureren, een nieuw forum te geven. Club Propaganda heet het vehikel en volgens initiatiefneemster en schrijfster Marieke Groen vestigt het "de aandacht op deze schrijvers, omdat juist hun werk steeds minder aandacht krijgt in de media." Want, zo argumenteert ze nogal paradoxaal: "Het is een misverstand dat `mooi’ en `minder bekend’ in de literatuur niet goed samengaan: ook de boeken van minder bekende schrijvers worden herdrukt, vallen in de prijzen, en worden gelezen en geliefd." Wat is dan precies het probleem, vraag je je af? In ieder geval mogen de nijvere dagbladrecensenten opnieuw als kop van jut fungeren: "Club Propaganda richt zich op de lezers die zich níet laten dicteren door ingedutte stukjesschrijvers van grote dag- en weekbladen." De site komt daarom met eigen "boekrecensies, interviews met auteurs, festivalverslagen en nieuwsberichten." Naast de "serieuze content" is er ruimte voor luchtiger onderwerpen. En ja, het staat er echt: "Er kan worden gekookt uit literaire werken en bezoekers kunnen bekende schrijvers in de kleren steken." Zo kun je er een naakt poppetje van Connie Palmen aankleden én duif in de oven proberen te bereiden, volgens een recept uit Paravion van Hafid Bouazza. Ook is er een flits fictie-wedstrijd, met een verhaal dat maximum 499 woorden telt. Club Propaganda ambieert naar eigen zeggen zodoende "een mix tussen www.3voor12.nl, The Times Literary Supplement en het Grote Tina Vakantieboek.” Het schrijversknutselideetje lijkt ons echter vooral afkomstig van Ronald Giphart, die in 1993 al een Kwadraats Groot Literair Lees Kijk Knutsel en Doe Vakantieboek maakte. [afbeelding: het Connie Palmen-aankleedpopje, illustraties Arthur Crucq]

Labels: ,