zaterdag 14 juli 2007

A.N. Wilson neemt Nobelprijswinnaars literatuur op de schop

Welke Nobelprijswinnaars literatuur doorstaan de tand des tijds? Dat vraagt literatuurcriticus en Betjeman-biograaf A.N. Wilson zich af in de Daily Telegraph en het fresco dat hij schetst iets niet al te hoopgevend en hoofdzakelijk mopperend van aard. "Ik heb een vooroordeel tegen auteurs die de Nobelprijs hebben gewonnen", zo opent hij zijn polemische stuk. Vervolgens peilt hij welke in het Engels schrijvende Nobelprijswinnaars binnen 100 jaar nog zullen gelezen worden. Met W.B. Yeats en T.S. Eliot als laureaten kan Wilson zich nog verzoenen, maar: "Er is iets pervers met een prijs die de lauwerkransen op de schouders legt van John Galsworthy en Pearl S. Buck, en daardoor talrijke illustere schrijvers onerkend laat." Scherper is de uithaal naar Toni Morrison en Seamus Heaney: "Tegenwoordig hebben Heaney en Morrison zonder twijfel hun fans, maar ik zou bijzonder verrast zijn moest iemand binnen honderd jaar hun werk nog bekronen." Wilson argumenteert dat niet-literaire criteria veel te vaak de doorslag geven en vertelt - een tikje rancuneus - hoe Heaney in het zicht kwam van de jury: "At the worst of the troubles in Northern Ireland, international liberalism was looking round for a Roman Catholic (preferably non-practising) poet from that violent province. Charles Monteith, Protestant publisher of genius from Faber, produced Seamus Heaney from his top hat, a minor versifier who in quieter times would scarcely have made it into The Oxford Book of Provincial Verse." Wilson gaat verder met brandhout te maken van reputaties en vraagt zich - terecht - af wat Churchill en Bertrand Russell, ondanks hun kwaliteiten op diverse terreinen, op de lijst van literaire Nobellaureaten hebben te zoeken. Ook Elias Canetti deelt in de brokken. Zijn enige roman, Die Blendung (Het martyrium) is een mislukking, aldus Wilson en "zijn reputatie is gebaseerd op drie of vier volumes herinneringen, die hem - hoe briljant ook - moeilijk in de categorie van Rousseau of Augustinus plaatsen." Tenslotte wordt Heinrich Böll omschreven als de perfecte compromiskandidaat. De discussie is natuurlijk niet nieuw: er is al veel inkt gevloeid over het feit dat schrijvers als Proust, Zola, Musil, Tolstoj en Orwell hem nooit kregen. [foto: Seamus Heaney]
Ook iets luchtiger nieuws van het Nobelprijsfront: de Italiaanse ontwerper Cleto Munari heeft vijf vulpennen gemaakt die een eerbetoon moeten betekenen aan vijf Nobelprijswinnaars literatuur, met name Saul Bellow, Wole Soyinka, Naghuib Mafoez, José Saramago en ...Toni Morrison, die zich na het lezen van Wilsons stuk kan troosten met deze kleine hommage. Munari kreeg daarbij de hulp van Toyo Ito (Japan), Alessandro Mendini (Italië), Alvaro Siza Viera (Portugal) en Oscar Tusquets Blanca (Spanje), toch geen kleine jongens in de designwereld. Het initatief gaat vergezeld van The Book of Five Pens. De begeleidende, wollige commentaren zijn vrij hilarisch. De prijzen van de schrijfstokken hebben we niet kunnen achterhalen.

Labels: , , ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home